Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017


ΕΠΙΝΕ. ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ.
            Μερικές φορές για να αναγνώσεις το μέλλον, οφείλεις να κοιτάς το παρελθόν και να διδάσκεσαι από αυτό. Όχι για να το επαναλαμβάνεις απαραίτητα, αλλά για να πατάς πάνω στις σταθερές που αυτό έχει δημιουργήσει. Είναι η ώρα πλέον, για την ελληνική Σοσιαλδημοκρατία να αναγνώσουμε τα παρελθόν του χώρου και να βασιστούμε σε βασικές επιλογές που χάρισαν στον χώρο προοπτική, πραγματική ανανέωση και πολιτική παρέμβαση.
 Ας δούμε λίγο τη πρόσφατη πολιτική Ιστορία της Σοσιαλδημοκρατίας  με δυο παραδείγματα:
            Το 1969, στη Γαλλία, το πολιτικό κόμμα SFIO ( Section Française de l' Internationale Ouvrière ) των Ζάν Ζορές και Λέον Μπλούμ, έχοντας πάρει μόλις 5% στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές και μπροστά στην εξαΰλωση του, προχώρησε σε δραστικές και πολυεπίπεδες αλλαγές. Μεταξύ άλλων μετονομάστηκε σε PSF (Parti Socialiste Français). Στη πορεία, στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας συνετάχθησαν πολιτικές κινήσεις, όμιλοι προβληματισμού, μικρότερα πολιτικά μορφώματα και αξιόλογα στελέχη του χώρου. Οι προσθήκες αυτές πρόσφεραν προτάσεις, θέσεις, ιδέες και πρόσωπα, και τον φρέσκο αέρα που χρειαζόταν ο πολιτικός χώρος για να καταστεί κυρίαρχος πολιτικός παίκτης τα επόμενα χρόνια στη Γαλλία αλλά και στην Ευρώπη.
 Όλη η διαδικασία κατέληξε στο Épinay-sur-Seine, στα βόρεια προάστια του Παρισιού. Στο Συνέδριο εκείνο, εκλέχθηκε Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας ο Φρανουσά Μιτεράν, μια σχεδόν εξωσυστημική επιλογή για την εποχή εκείνη και για την ανθρωπογεωγραφία του χώρου. Την πορεία και του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Φρανσουά Μιτεράν από εκεί και μετά τη γνωρίζουμε όλοι. Τόσο για τον καθοριστικότατο ρόλο του PSF στη χάραξη της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής όσο και του ίδιου του Μιτεράν στη πορεία της Ευρώπης.
Ας αναγνώσουμε άλλο ένα παράδειγμα, από τη δική μας πολιτική Ιστορία.
Μετά τη δεκαετία του ’50, ο χώρος της τότε Κεντροαριστεράς ήταν πολυδιασπασμένος και ασύντακτος. Η Δεξιά της εποχής καθόριζε το πολιτικό, οικονομικό αλλά και κοινωνικό παιχνίδι και οι δυνάμεις του Σοσιαλδημοκρατικού κόσμου αδυνατούσαν να εμπνεύσουν τους πολίτες και τη κοινωνία. Οι τάσεις που υπήρχαν μέσα στον χώρο εκτείνονταν από τις μοναχικές πορείες έως και προτάσεις για συνεργασία με την παντοδύναμη και βασιλικότερη του Βασιλέως Ε.Ρ.Ε.
Μετά από ζυμώσεις και με αφορμή την προκήρυξη εκλογών από τον Κωσταντίνο Καραμανλή, στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 ιδρύθηκε η Ένωσις Κέντρου με την ένωση πολλών κομμάτων του κέντρου και συγκεκριμένα από τα πρώην κόμματα: Κόμμα των Φιλελευθέρων του Γεωργίου Παπανδρέου, Λαϊκό Κοινωνικό του Στέφανου Στεφανόπουλου, Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, Προοδευτικό Εργατοτεχνικό του Παυσανία Κατσώτα, ΕΠΕΚ του Σάββα Παπαπολίτη, Δημοκρατικό Κέντρο-Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις του Ηλία Τσιριμώκου, Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση του Σοφοκλή Βενιζέλου, ένα μικρό δεξιό κόμμα του Θεόδωρου Τουρκοβασίλη και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ) υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή. Στο νέο σχήμα προέδρευε ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στο πως το νέο σχήμα  κατάφερε να αλλάξει τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χάρτη της χώρας.
Ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει απόλυτες ομοιότητες με τα παραπάνω παραδείγματα. Ένας χώρος πολυδιασπασμένος, ανίκανος να εμπνεύσει, μπερδεμένος ανάμεσα στην πάντα συντηρητική Δεξιά και τη λαικιστική δήθεν Αριστερά, χωρίς προσανατολισμό και αυτοκαθορισμό αλλά μόνο με ετεροπροσδιορισμούς, με πρόσωπα που έρχονται απ ένα παρελθόν που η κοινωνία άδικα ή δίκαια, έχει καταδικάσει, με προσωπικές φιλοδοξίες επι άδειων υποκαμίσων, χωρίς οράματα και μετρήσιμες προτάσεις.
Ήρθε η ώρα, αν δεν έχουμε ήδη αργήσει κιόλας, να προχωρήσουμε θαρραλέα στα δικά μας Επινέ. Στη σύγχρονη Ένωση Κέντρου. Με τα νέα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας.
Οφείλουν όλοι πλέον, να συνεισφέρουν τις δυνάμεις τους σε μια ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ του χώρου της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Χωρίς όρους και αναλογικότητες. Ας αποφασίσουν οι πολίτες του χώρου. Και με ανοικτές διαδικασίες, διαυγείς και απόλυτα συμμετοχικές, να χαραχτεί ο νέος δρόμος. Από το παρελθόν του δεν μπορεί να διαφύγει κανένας, έτσι και αλλιώς. Και ουδέποτε η αναπαλαίωση δεν αποτελούσε λύση πραγματικής ανανέωσης. Ένα ειλικρινές Ελληνικό Επινέ είναι η απάντηση. Μία εκ βάθρων νέα Ένωση Κέντρου είναι η λύση.
Στα δύσκολα, πάντα, η λύση βρίσκεται στην ανάγνωση του παρελθόντος. Στις θαρραλέες, καθαρές και τολμηρές λύσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα είμαστε κύρια υπεύθυνοι για τον μαρασμό του ιδεολογικού μας χώρου αλλά και για τη πορεία της χώρας.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017


Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
            Παρακολουθώντας τη στρατηγική της Κυβέρνησης της χώρας ακόμα μία φορά είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος την επιλεγόμενη στρατηγική της, όσο αφορά το κρίσιμο θέμα της οικονομίας, της αξιολόγησης και τελικά της λύσης που θα επιτευχθεί, αν θέλουν όντως να επιτύχουν τη λύση. Επαναλαμβάνονται οι Κυβερνώντες στην επιλεγόμενη στρατηγική τους.
            Η στρατηγική που έχουν επιλέξει για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης είναι η ίδια ακριβώς με τη στρατηγική του πρώτου καιρού διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια στρατηγική που η χώρα και οι πολίτες της πλήρωσαν με πολύ βαρύ τίμημα. Μια στρατηγική που υποχρέωσε τη χώρα να δεχθεί τρίτο, και αχρείαστο έως τότε, Μνημόνιο, το οποίο και υπέγραψαν όταν βρέθηκαν με τη πλάτη στον τοίχο, τον Ιούνιο του 2015. Ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν να ‘’διαπραγματεύονται’’ οι Κυβερνώντες είναι οι λεγόμενες καθυστερήσεις, η ‘’καθυστερητική οπισθοχώρηση’’.
            Ενώ όλοι μιλούν για την άμεση ανάγκη γρήγορου κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματός που οι ίδιοι υπέγραψαν, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας διατυμπάνιζε παραμονές των εορτών των Χριστουγέννων πως θα κλείσει άμεσα, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών της δικής τους Κυβέρνησης κάνει λόγω για ανάγκη ταχύτατης επιτυχούς διαπραγμάτευσης της δεύτερης αξιολόγησης προκειμένου να καταφέρει η χώρα να δρέψει τους υποτιθέμενους καρπούς, όλα ξαφνικά δείχνουν στασιμότητα από τη κυβερνητική πλευρά.
            Ξαφνικά, τίποτα δεν κινείται στο μέτωπο του προγράμματος και της αξιολόγησής της πορείας του. Και αν από τη πλευρά των δανειστών μας κάποια πράγματα είναι δεδομένα, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό για ποιόν ακριβώς λόγο η Κυβέρνηση εγκληματεί ξανά εις βάρος της χώρας της. Και εγκληματεί σε βάρος και της οικονομίας, και της αξιοπιστίας της χώρας αλλά τελικά και εις βάρος των ίδιων των πολιτών της.
            Εγκληματεί άλλη μία φορά η Κυβέρνηση για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί δεν έρχονται στο προσκήνιο τα όποια θετικά προβλέπονταν από τη συμφωνία που οι ίδιοι έχουν υπογράψει, όπως τη συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, άρα και των χρηματοροών που θα προκύψουν για τη χώρα.
Ο δεύτερος και πολύ αρνητικότερος λόγος είναι  γιατί επιβαρύνουν την οικονομία με πρόσθετα αρνητικά στοιχεία, τα οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όταν θα υποχρεωθούν., στο τέλος του δρόμου, να κλείσουν τελικά τη δεύτερη αξιολόγηση. Θα κληθούν στο τέλος του δρόμου, για άλλη μια φορά, με τη πλάτη στον τοίχο, να υπογράψουν χειρότερα μέτρα, δυσκολότερες προϋποθέσεις και όρους οι οποίοι θα έχουν προστεθεί ως αποτέλεσμα της στρατηγικής της συνεχούς καθυστερητικής οπισθοχώρησης που πραγματοποιούν.
Επαναλαμβανόμενο φαινόμενο παύει να είναι σύμπτωση. Την ίδια ακριβώς στρατηγική ακολούθησαν και την άνοιξη του 2015. Με συνεχή καθυστέρηση, με πισωπεταλιές, συσσώρευσαν προβλήματα στην ελληνική οικονομία τα οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Έκλεισαν τις Τράπεζες, δημιούργησαν τα capital controls, πρόσθεσαν νέα χρέη στην οικονομία της χώρας και άνοιξαν ασκούς που δεν είχαν κανένα λόγο να ανοίξουν. Για να υπογράψουν τα πάντα και ακόμα περισσότερα τελικά.
Φαίνεται δυστυχώς πως επαναλαμβάνουν τον ίδιο ακριβώς δρόμο. Χωρίς να έχουν συνείδηση τι προκαλούν στη χώρα. Φαίνεται εξάλλου όλο και περισσότερο, πως δεν ενδιαφέροντα για τη ζημιά που προκαλούν στη χώρα, προκειμένου να παραμένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους, βυθίζοντας τη χώρα ολοένα και περισσότερο.
Δυστυχώς δύο δρόμους θα αντιμετωπίσει η χώρα σύντομα. Είτε θα υποχρεωθεί να υπογράψει βαρύτερα πράγματα, αποτέλεσμα της εγκληματικής καθυστερητικής οπισθοχώρησης της Κυβέρνησης είτε με βίαιο τρόπο, και υπό το βάρος των συνεπειών της δικής της στρατηγικής, οι Κυβερνώντες θα πετάξουν τη πατάτα που αυτοί θα έχουν αφήσει να κάψει, στα χέρια άλλων.
Σε κάθε περίπτωση, για ακόμα μία φορά, η χώρα και οι πολίτες της, θα κληθούν να πληρώσουν βαρύ τίμημα λόγω της συγκεκριμένης συμπεριφοράς των κυβερνώντων αυτή τη χώρα, σε αυτή τη δύσκολη χρονική στιγμή. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για τα περαιτέρω. Δυστυχώς.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ ΤΟ 2017
            Στην έναρξη κάθε νέου έτους, συνηθίζουμε να ευχόμαστε για αυτό, να είναι καλύτερο, δημιουργικότερο,  πλουσιότερο και υγιές για όλους τους συνανθρώπους μας. Και οι ευχές αυτές εκπέμπονται και αυτή τη νέα χρονιά προς όλους τους συμπολίτες μας.
 Όμως δεν μπορεί να μην εξετάσει κάποιος και τα δεδομένα που έχει μπροστά του για τη νέα χρονιά, όταν κοιτάξει τις προοπτικές του διανυόμενου πλέον, νέου έτους. Και οι προοπτικές αυτές, με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές από τη πλευρά της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πολύ συγκεκριμένες, ανεξάρτητα τι ψελλίζουν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες, οι αγρότες και οι επιστήμονες της χώρας, βρίσκονται πλέον υπό απηνή διωγμό με τις πολιτικές και τους νόμους που εφαρμόζει η παρούσα Κυβέρνηση της χώρας.
Το νέο έτος ξεκίνησε πολύ άσχημα και αναμένεται να συνεχιστεί ακόμα χειρότερα για οποιονδήποτε ασκεί ελεύθερο επάγγελμα. Το εμπόριο, η παροχή υπηρεσιών, η επιστημονική δραστηριότητα και το επιχειρείν έχουν στοχοποιηθεί από τη Κυβέρνηση της χώρας. Και όποιος τολμά να πεί το αντίθετο, είτε αγνοεί τη πραγματικότητα είτε κωφεύει επίτηδες σε όσα ανακοινώνονται και νομοθετούνται.
Τη νέα χρονιά, ο κλάδος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας θα εισέλθει στη χειρότερη χρονιά του. Και αυτό δεν είναι χρησμός , αλλά απλή ανάγνωση της διαμορφωμένης πλέον, πραγματικότητας.
Με κυβερνητική απόφαση, αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για όσους ελευθέρους επαγγελματίες εισπράττουν, και όχι κερδίζουν, μηνιαία πάνω από 1600 ευρώ. Και μάλιστα, οι νέες αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, θα υπολογίζονται με τα εισοδήματα του 2015. Ούτε καν με αυτά του 2016.
Ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών, ο τζίρος των εμπορικών καταστημάτων τον Δεκέμβριο του 2016 είναι πολύ χαμηλότερος του ανάλογου τζίρου του Δεκεμβρίου του 2015 και υποπολλαπλάσιος του τζίρου του Δεκεμβρίου του 2014. Όμως οι εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών θα υπολογιστούν για το 2017, με τους αυξημένους τζίρους του 2015.  Συγχαρητήρια στους φωστήρες που το αποφάσισαν.
Ακόμα όμως και τα ελάχιστα σωστά βήματα που γίνονται, ακυρώνονται αυτόματα, ξανά, από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Κυβέρνησης. Ενώ λοιπόν η επιβολή των ηλεκτρονικών συναλλαγών θα μπορούσε να αποφέρει την αύξηση των εισπρακτέων φορολογικών εσόδων για το Κράτος, η ταυτόχρονη μείωση του αφορολογήτου, θα οδηγήσει τους ελεύθερους επαγγελματίες σε περαιτέρω απόκρυψη των εισοδημάτων τους, προκειμένου να μην υποστούν βαριά φορολογική επιβάρυνση.
Μείωση των εμφανιζόμενων εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών της χώρας θα αποφέρει και το γεγονός της σύνδεσης των εισοδημάτων με τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Οδηγούνται στη φορολογική παρανομία όσοι πασχίζουν καθημερινά να κινήσουν την οικονομία της χώρας, με τις πολιτικές της Κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία, στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο της χώρας, αυξήθηκαν οι διαγραφές υφιστάμενων επιχειρήσεων κατά 19% και μειώθηκαν οι νέες εγγραφές κατά 8% για το 2016. Με απλά λόγια: Υφιστάμενες Επιχειρήσεις κλείνουν αυξανόμενα και νέες, ανοίγουν λιγότερες, από όσες άνοιγαν στο άμεσο παρελθόν. Αυτή η τάση, με τα νέα οικονομικά δεδομένα, αναμένεται να μεγιστοποιηθεί την επόμενη χρονιά.
Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας και της εισφοράς αλληλεγγύης από την αυγή του 2017, αναμένεται να αποφέρει αύξηση του κόστους παραγωγής και κίνησης των εμπορικών επιχειρήσεων. Η αύξηση τιμής του πετρελαίου κίνησης θα αποφέρει καίριο πλήγμα στην αγροτική παραγωγή της χώρας, ειδικά αν αυτή συνδυαστεί με την αλματώδη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών. Ταυτόχρονα, η αύξηση των συντελεστών φορολόγησης και η προκαταβολή του φόρου στο 100% αναμένεται να αποσπάσει κρίσιμα κεφάλαια κίνησης από τους ελευθέρους επαγγελματίες και επιχειρηματίες.
Δυστυχώς, η παρούσα Κυβέρνηση, θεωρεί την επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, αγελάδα αρμέγματος για όλο το υπόλοιπο Κράτος. Είναι υπό συνεχόμενη κρατικό διωγμό η δραστηριότητα εκείνη που θα μπορούσε να επιφέρει στη χώρα την οικονομική ανάπτυξη.
Ο ‘’θάνατος’’ του Εμποράκου, αλλά και του επιχειρηματία, και του αυτοαπασχολούμενου, και του ελεύθερου επαγγελματία, και του αγρότη είναι μπροστά μας…. γιατί έτσι επέλεξαν οι Κυβερνώντες.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ