Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
        Μετά τις τελευταίες εσωκομματικές εξελίξεις στο κυβερνών κόμμα, και καθώς ο Πρωθυπουργός φαίνεται αδύναμος να διαχειριστεί τις αναγκαίες μεγάλες αποφάσεις που χρειάζεται η χώρα, πληθαίνουν τα σενάρια που τον θέλουν να αποφασίζει νέες εθνικές εκλογές εντός του φθινοπώρου.
Εκλογές που μόνο πραγματικό σκοπό έχουν τον διαχωρισμό του Κ. Τσίπρα από την Αριστερή Πλατφόρμα που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι αυτή που διατηρεί στον πολιτικό της λόγο όλα τα προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ που ο Πρωθυπουργός ‘ξέχασε’.
Η χώρα και οι πολίτες δεν τις χρειάζονται αυτές τις εκλογές. Πρέπει να γίνει διακριτό ότι τις επιδιώκει για προσωπικό κομματικό σκοπό ο κ. Τσίπρας. Και πρέπει να γίνει διακριτό καθώς υφίστανται οι συνταγματικές προϋποθέσεις για να προχωρήσει η χώρα με αυτό που το ΠΑΣΟΚ ζητάει από το 2012, και που είναι η μόνη πραγματικά στέρεα για τη χώρα λύση. Τη Κυβέρνηση Εθνικής Συνεργασίας.
Παρόλα αυτά, φαίνεται πως οι αποφάσεις έχουν ληφθεί. Και σε αυτό το ενδεχόμενο θα έπρεπε όλα τα κόμματα να έχουν έτοιμη τη στρατηγική τους για την επόμενη μέρα των εκλογών.
Όπως διαφαίνεται, αυτοδυναμία δεν θα υπάρξει. Και θα χρειαστεί ακόμα μια φορά η συνεργασία περισσότερων του ενός κομμάτων για να σχηματιστεί Κυβέρνηση. Και εδώ προκύπτουν αβίαστα τα ερωτήματα: Πάνω σε ποια βάση θα σχηματιστεί η επόμενη Κυβέρνηση; Πάνω σε ποιες πολιτικές συμφωνίες και βασικές αρχές; Θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος; Μάθαμε από αυτά ως πολιτικό σύστημα; Σε αυτές τις ερωτήσεις θα έπρεπε να τοποθετηθούν τα κόμματα. Να βάλουν τους άξονες από τώρα πάνω στους οποίους σκέπτονται να προχωρήσουν την επόμενη μέρα.
Συμφωνήσαμε όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα ότι είναι πλέον αναγκαία η στήριξη της οικονομίας με το τρίτο, επαχθέστερο όλων Μνημόνιο. Ένα τρίτο μνημόνιο που είναι γνήσιο τέκνο του κυρίου Τσίπρα και των πολιτικών και ιδεολογικών αναζητήσεών του τον καιρό που προΐσταται της ελληνικής Κυβέρνησης.
Όμως πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την υπέρβαση του Μνημονίου σε αλλαγές πέρα από αυτές που ορίζονται εκεί. Σε αλλαγές προωθητικές για την ελληνική οικονομία. Ώστε να έχουμε πραγματική επανεκκίνηση της πιο γρήγορα. Ώστε να αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματά της στη καθημερινότητα πιο μπροστά από όσο μπορεί να προβλέπει το Μνημόνιο Τσίπρα.
Πάνω σε αυτές τις αλλαγές, τις πραγματικά μνημονιακά υπερβατικές θα πρέπει να σταθούν τα πολιτικά κόμματα και τώρα αλλά και κατά τη διάρκεια της επερχόμενης προεκλογικής περιόδου. Όσοι περιμένουν μόνο από το μνημόνιο να έρθουν τα θετικά αποτελέσματα, δίνουν επιχειρήματα στους δραχμιστές, που περιμένουν μια αποτυχία του για να ενδυναμώσουν τις φωνές τους και να σύρουν τελικά τη χώρα στη καταστροφική επιλογή του εθνικού νομίσματος.
Πέρα από τις μνημονιακές αλλαγές πρέπει να στοχεύσουν τα πραγματικά προοδευτικά κόμματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Σε αυτές που δεν κοστίζουν αλλά προσφέρουν στον οικονομικό μηχανισμό της χώρας. Σε αυτές που δίνουν πραγματικές ευκαιρίες σε όσους μπορούν να εκκινήσουν προσπάθειες. Στις αλλαγές που απαιτούν όλο το πολιτικό φάσμα να βάλει πλάτη για να περάσουν, διαλύοντας παλιές λογικές που δεν αφήνουν τη χώρα να αλλάξει βηματισμό.
Στην εφαρμογή του Μνημονίου Τσίπρα συμφωνήσαμε. Είναι ώρα να συμφωνήσουμε και στις παραμετρικές αλλά σημαντικότατες αλλαγές που θα δώσουν την απαραίτητη ώθηση στην οικονομία και στη καθημερινότητα στη χώρα.
Μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συμφωνία και τώρα. Χωρίς εκλογές. Φαίνεται όμως ότι η αδυναμία του Πρωθυπουργού θα σύρει τη χώρα σε βαλτωμένα και δύσοσμα κανάλια. Ας κοιτάξουμε την επόμενη μέρα ξεκινώντας από σήμερα.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015



ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
            Μετά τη ψήφιση του Τρίτου, σκληρότερου, Μνημονίου από μέρος της Κυβερνητικής πλειοψηφίας και σημαντικό κομμάτι της Αντιπολίτευσης, άρχισαν να διακινούνται από κυβερνητικές πηγές σενάρια για αίτημα ψήφου εμπιστοσύνης της Κυβέρνησης και πιθανή διέξοδο του δεδομένου πολιτικού προβλήματος μέσω της διεξαγωγής νέων, εθνικών εκλογών.
            Είναι σαφές σε όλους ότι η συγκεκριμένη στρατηγική ενδέχεται να επιλεγεί από τον Πρωθυπουργό σε μια ακόμα προσπάθεια επίλυσης των δικών του, εσωκομματικών προβλημάτων. Επιδιώκει ενδεχομένως ο Πρωθυπουργός των 6 μηνών μια αναβάπτισή του στη λαϊκή εντολή για εσωκομματικούς λόγους. Όμως πάνω από όλα οφείλει επιτέλους ο Πρωθυπουργός να κοιτάξει τη χώρα την οποία του εμπιστεύτηκαν οι πολίτες και όχι μόνο το στενό κομματικό του περίγυρο.
            Η χώρα αυτή τη στιγμή έχει πολύ σημαντικά θέματα να διεκπεραιώσει. Συμφωνίες που η δική του Κυβέρνηση έφερε στη χώρα. Αλλαγές που με δική του πρωτοβουλία επιλέχθηκαν να πραγματοποιηθούν προκειμένου να παραμείνει η χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε σε καμία περίπτωση ότι όλο το πακέτο μέτρων που αποφασίστηκε με το Μνημόνιο Τσίπρα είναι δική του επιλογή και πρόταση. Ο Πρωθυπουργός είναι αυτός που επέλεξε να μεταφέρει το βάρος των δημοσιονομικών θεμάτων στον ιδιωτικό τομέα, αφήνοντας ανέγγιχτο τον Δημόσιο τομέα και τους Υπαλλήλους του Κράτους.
            Ο Πρωθυπουργός προσπαθώντας να συνταιριάξει την ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας με τις ιδεολογικές, εσωκομματικές του περικοκλάδες, σκέφτεται να σύρει τη χώρα σε νέες εθνικές εκλογές.  Όμως προέχουν οι μεγάλες αλλαγές που συμφωνήθηκαν. Προηγείται η προσπάθεια της χώρας να ξαναγίνει αξιόπιστη στους διεθνείς συνομιλητές και δανειστές της. Και αυτά δεν θα γίνουν μέσα από συνεχόμενες εκλογικές μάχες με όλα τα παρεπόμενά τους για τη χώρα, την οικονομία και τους πολίτες της.
            Υφίστανται οι συνταγματικές διαδικασίες ώστε η χώρα να μπορέσει να συνεχίσει αταλάντευτη πάνω στη βασική συμφωνία που έκαναν όλα σχεδόν πλέον τα πολιτικά κόμματα με την ψήφιση του Μνημονίου Τσίπρα. Τη βασική συμφωνία της ευρωπαϊκής συνέχειας της χώρας.
            Ίσως να είναι αυτή η ευκαιρία για να προχωρήσουμε στο εθνικά αναγκαίο. Τη Κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού. Τη διακομματική κυβέρνηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων της χώρας που εμείς καλούμε να πραγματοποιηθεί από το 2012.
            Σε αυτή τη φάση ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να κατανοήσει ότι οι συνεχόμενες προσωπικές και εσωκομματικές αναζητήσεις επιβαρύνουν τη χώρα. Σε αυτή τη φάση ο Πρωθυπουργός οφείλει να καταλάβει ότι πρέπει να κάνει τις απαραίτητες υπερβάσεις και για αυτόν και για τη χώρα. Πρέπει επιτέλους ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί αυτόν τον ρόλο του. Και όπως λέει ότι – τώρα – έβαλε το εθνικό καθήκον πάνω από το κομματικό, κάτι που έκαναν και οι προηγούμενοι αλλά τους λοιδορούσε, πρέπει να το επαναλάβει. Με κόστος. Γιατί οι μεγάλες και κρίσιμες αποφάσεις για τη χώρα μπορεί να κοστίζουν προσωπικά αλλά αποφέρουν κέρδη για τη χώρα και τους πολίτες της.
            Εμείς κάναμε τις υπερβάσεις μας έως τώρα. Στηρίξαμε επιλογές του κυρίου Τσίπρα στην ανάγκη εξασφάλισης της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Δεν είμαστε διατεθειμένοι όμως να συνεχίζουμε να καλύπτουμε τη δική του πολιτική αδυναμία.
            Ήρθε η ώρα να επιλέξει ο Πρωθυπουργός. Ή θα προχωρήσει σε Κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού ή σε διεξαγωγή Εθνικών ( Εσωκομματικών ) Εκλογών.
            Τα ψέματα τελειώνουν. Είναι η ώρα της αλήθειας. Και των μεγάλων αποφάσεων.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ
            Σε προηγούμενη παράθεση σκέψεών μου πριν λίγες ημέρες είχα τοποθετηθεί για την ανάγκη της χώρας και του πολιτικού συστήματος να υπερβεί το τρίτο και σκληρότερο όλων μνημόνιο. Είχα αναφερθεί στο γεγονός ότι από μόνα τους, τα μέτρα που προβλέπονται δεν αρκούν για να μπορέσουν να περάσουν τη χώρα γρήγορα και εξασφαλισμένα στην ανάπτυξη και στο επόμενο βήμα της.
            Θεωρώ  ότι όλες οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας έχουν συνομολογήσει την μοναδικότητα της επιλογής της χώρας προκειμένου να εξασφαλίσει την ασφαλή της πορεία τα επόμενα χρόνια, μέσω της επίτευξης συμφωνίας με τους δανειστές μας. Αυτή την αποκάλεσα τη Πρώτη Μεγάλη Συμφωνία. Και επιζήτησα την επόμενη, τη Δεύτερη Μεγάλη Συμφωνία που μπορούν να συνάψουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, πέρα από κομματικές παρωπίδες και συντεχνιακές λογικές.
            Μια Δεύτερη Μεγάλη Συμφωνία που θα αφορά στις πραγματικά μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που μπορούν και πρέπει να γίνουν στη χώρα, τώρα που πλέον όλοι κατανοούμε ότι το προηγούμενο μοντέλο πάνω στο οποίο βασίστηκε η χώρα έχει πλέον καταστεί ανεπαρκές. Το τρίτο Μνημόνιο είναι κυρίαρχα δημοσιονομικό. Και είναι λογικό. Οι δανειστές εξασφαλίζουν τη ροή χρήματος σε μια οικονομία και αποζητούν τους όρους εκείνους που θα μας κάνουν αξιόπιστους.
            Όμως εκείνο που πραγματικά χρειάζεται η χώρα, έχοντας πλέον καλύψει τις βασικές χρηματοδοτικές της ανάγκες για τα επόμενα τρία χρόνια είναι να προχωρήσει σε όλες εκείνες τις αλλαγές που δεν τολμούσαν να πραγματοποιήσουν όσοι κυβερνούσαν, καθώς κάθε φορά, κάποια πολιτική δύναμη μιλούσε για εναλλακτικές προτάσεις. Απαιτούνται αλλαγές τολμηρές, πέρα από ιδεολογικές προσκολλήσεις. Χρειάζονται νέες θεμελιώσεις στις βασικές δομές της λειτουργίας όλου του συστήματος, σε κάθε τομέα.
            Ποιος δεν θέλει  επιτέλους την αξιολόγηση των εργαζομένων  στον Δημόσιο Τομέα; Και αν το πρόβλημα είναι το ποιος θα κάνει την αξιολόγηση, τότε το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθεαυτή η αξιολόγηση. Ας συμφωνήσουμε λοιπόν όλοι οι πολιτικοί χώροι στη βασική συμφωνία και ας ψάξουμε τον καλύτερο τρόπο για να γίνεται η αξιολόγηση.
Ποιος μπορεί πλέον να επιθυμεί την αποκλειστική κρατική επιχορήγηση των Ελληνικών πανεπιστημίων όταν γύρω μας όλα τα Πανεπιστήμια ανεβαίνουν διαρκώς στις αξιολογήσεις με τη βοήθεια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Και αν το πρόβλημα είναι ο τρόπος ροής των χρημάτων στα Ιδρύματα μας, τότε αυτό πρέπει να λύσουμε. Και όχι το να θα επιτρέπουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία να χρηματοδοτεί αξιόλογες προσπάθειες στα Πανεπιστήμια και τα Πολυτεχνεία μας.
Υπάρχουν ακόμα πολλοί οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το να επιδοτείς τον άνεργο είναι παραγωγικότερο από το να επιδοτείς τον εργαζόμενο; Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα, πέρα από ιδεολογίες και παρωπιδισμούς να κοιτάξουμε κυρίαρχα την επιδότηση εργασίας ως εναλλακτικό – και βέλτιστο – τρόπο απομείωσης του τεράστιου προβλήματος της ανεργίας στη πατρίδα μας; Τι είναι προτιμότερο. Να πληρώνω για να κάθεσαι ή να πληρώνω για να δουλεύεις;
Μπορούν πολλοί ακόμα να πιστεύουν ότι είναι αποτελεσματικό να απαιτούνται σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον δυσβάστακτες ασφαλιστικές και φορολογικές εισφορές από τη πρώτη μέρα ίδρυσης μιας νέας παραγωγικής προσπάθειας; Μήπως πρέπει επιτέλους να δούμε τη θεσμοθέτηση ειδικών όρων – ασφαλιστικών και φορολογικών – για τις νέες επιχειρήσεις στη χώρα μας; Πως θα μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε το χαμηλότερου κόστους διεθνές περίγυρό μας με οικονομικό πνιγμό κάθε νέας προσπάθειας;
Είναι παραγωγική η χρονοβόρα και ψυχοφθόρα προσπάθεια οποιουδήποτε να εκκινήσει μια νέα επιχειρηματική προσπάθεια με το πολυνομικό καθεστώς που ισχύει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας; Ποιος μπορεί να παρακολουθήσει το πραγματικά τεράστιο πλήθος νόμων, διαταγμάτων, άρθρων και υποάρθρων που ισχύουν στη χώρα μας προκειμένου να εκκινήσει μια επιχειρηματική προσπάθεια;
Γιατί είναι σχεδόν απαγορευτική η παρουσία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης;
Στον τομέα των Δημοσίων Έργων, όλοι πλέον καταλογίζουν το αυταπόδεικτο στον νόμο κατακύρωσης των δημοπρασιών. Ότι οδηγεί σε κακές εκτελέσεις έργων, σε σταμάτημα εργολαβιών και τελικά σε μαρασμό του σημαντικότερου κλάδου της οικονομικής βιομηχανίας, αυτό της κατασκευής; Χρειάζεται ιδεολογική προσέγγιση να κατανοήσουμε όλοι ότι οφείλουμε πλέον να αλλάξουμε τον συγκεκριμένο νόμο των μέγιστων εκπτώσεων; Παραδείγματα άλλων τρόπων έχουμε από το διεθνές περιβάλλον. Ας τα βρούμε το βέλτιστο και ας το κάνουμε πράξη.
Ο παραπάνω κατάλογος μπορεί, και πρέπει να μεγαλώσει από τις αλλαγές που απαιτούνται προκειμένου η χώρα μας να αλλάξει επίπεδο, αν θέλει πραγματικά να γίνει Ευρωπαϊκή χώρα. Είναι αλλαγές πέρα από το Μνημόνιο. Είναι παρεμβάσεις που μπορούν να επισπεύσουν τα θετικώς αναμενόμενα αποτελέσματα του Μνημονίου. Και είναι υπερκομματικές. Είναι υπεριδεολογικές.
Ας επαναστατήσουμε λοιπόν για τα αυτονόητα. Ας επαναστατήσουμε για όλα αυτά που τα κουβεντιάζουμε στις παρέες αλλά δεν τολμάμε να τα πούμε στο δημόσιο λόγο μας. Ας βγάλουμε τη χώρα από το Μνημόνιο ξεπερνώντας το. Πηγαίνοντας πέρα από αυτό.
Και σε αυτό το δρόμο θα βρίσκουμε όλο και περισσότερους συνομιλητές και συνοδοιπόρους. Γιατί η κοινωνία μπορεί να έλκεται από τις μεγαλοστομίες αλλά γίνεται βαθειά πιστή όταν υπάρχουν στόχοι συγκεκριμένοι και απλοί.
Στόχος το αυτονόητο λοιπόν