Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ
Μετά από πολύ χαμένο χρόνο, μετά από πολλές ψευδαισθήσεις και ψέματα, μετά από τεράστιο κόστος για τη χώρα και τους πολίτες της, φαίνεται ότι τη Τετάρτη το βράδυ έκλεισε το θέμα του στρατηγικού προσανατολισμού της χώρας. Η διακομματική ψήφος των 229 βουλευτών δηλώνει, πως ο ορθός δρόμος της χώρας είναι μόνο μέσα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωσή της. Με όσους μειοψήφησαν θα ασχοληθώ στο τέλος του κειμένου.
Μπροστά μας έχουμε ίσως τη τελευταία ευκαιρία δημιουργίας ενός κανονικού, δυτικού τύπου κράτους. Μέσα από μια πολύ σκληρή συμφωνία. Μέσα από ένα πρόγραμμα που ήρθε τόσο βαρύ γιατί κάποιοι νόμιζαν ότι έχουν τη Θεωρία. Και γιατί κάποιοι τους πίστεψαν αυτούς.
Όμως σήμερα είμαστε στο σημείο μηδέν. Γίνεται πολύ συζήτηση για το αν το νέο μνημόνιο είναι εφικτό να ολοκληρωθεί. Πολύ κουβέντα για το αν είναι η σωστή συνταγή. Όμως νομίζω ότι η ορθή ερώτηση είναι αν τα όσα προβλέπονται μέσα στη νέα συμφωνία είναι ο απόλυτος οδικός χάρτης για τη χώρα. Αν αρκούν μόνο αυτά για να γίνει η χώρα δυτικού τύπου. Και στο συγκεκριμένο ερώτημα η προσωπική μου άποψη είναι ότι όσα προβλέπονται σε αυτό το σκληρά δημοσιονομικό και δευτερευόντως μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα δεν είναι αρκετά για να αλλάξει η χώρα.
Το νέο, το τρίτο πλέον Μνημόνιο διάσωσης της οικονομίας δεν αρκεί. Πρέπει να πάμε ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Και αφού κάνουμε τη σωστή πλέον διάγνωση να προχωρήσουμε και στη κατάλληλη θεραπεία. Και η διάγνωση αναγνωρίζει τη πραγματική ασθένεια γύρω μας. Εκεί είναι το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Το μοντέλο που επιλέχθηκε για αυτήν είναι η πραγματική ασθένεια.
Γιατί αν κάτι οφείλει πλέον να γίνει αντιληπτό από όλους, είναι ότι το προηγούμενο μοντέλο λειτουργίας της χώρας, χρεοκόπησε. Απέτυχε τελικά. Και είναι το μοντέλο που σχεδιάστηκε κατά την Μεταπολίτευση. Με αυτή την έννοια, έτσι πρέπει να τελειώσει και η ίδια η Μεταπολίτευση. Μέσω της αλλαγής του μοντέλου, των νοοτροπιών και των αντιλήψεων που χτίστηκαν μέσα σε αυτή.
Η ευρύτατη πολιτική συμφωνία που έγινε στη Βουλή προχθές, μπορεί να γίνει ο καίριος βασικός καταλύτης των κολοσσιαίων προσπαθειών που απαιτούνται για τις πραγματικές αλλαγές που χρειάζονται. Γιατί οι αλλαγές πρέπει να προχωρήσουν πέρα από τον ΦΠΑ και την καταβολή του ΕΝΦΙΑ. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το χρέος. Το πρόβλημα είναι οι νοοτροπίες, οι αντιλήψεις.
Αν δεν κατανοήσουμε ως κοινωνία ότι απαιτούνται νέες θεωρήσεις τρόπου λειτουργίας, αν τελικά δεν αλλάξουμε νοοτροπίες με τις οποίες αντιμετωπίζουμε τη καθημερινότητά μας, τότε όχι μόνο θα έχουμε αποτύχει στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, αλλά θα έχουμε βουτήξει ακόμα περισσότερο στη κινούμενη άμμο του ίδιου μας του εαυτού.
Και είναι ευκαιρία, όλα αυτά να τεθούν τώρα. Από όλους. Από όλα τα κόμματα, αλλά κυρίως από κάθε πολίτη. Και να αποφασίσουμε πραγματικά ότι αν θέλουμε αυτή τη χώρα να τη κάνουμε πραγματικά ευρωπαϊκή, αν θέλουμε να αλλάξουμε ταχύτητα μέσα στο ευρωπεριβάλλον, τότε μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα γίνει αυτό.
Πρέπει να εκμεταλλευτούμε μια γενιά ανθρώπων που τώρα στέκονται απέξω από το παραγωγικό παιχνίδι. Να ρωτήσουμε αυτούς που θα διαχειριστούν το μέλλον της χώρας πώς θέλουν να το διαμορφώσουν. Αυτοί θα πρέπει να μιλήσουν. Σε διακομματικό επίπεδο. Σε εθνικό επίπεδο. Αφήνοντας πίσω μικροκομματικές διαφορές. Να συναντηθούμε στις μεγάλες τομές που απαιτούνται και να αφήσουμε πίσω τις μικρές χαρακιές που μας χωρίζουν. Να τολμήσουμε πραγματικές αλλαγές που θα λειτουργήσουν προωθητικά για τη χώρα.
Κάναμε τη Πρώτη Μεγάλη Συμφωνία. Επιλέξαμε την Ευρώπη. Ας προχωρήσουμε συντεταγμένα και στη Δεύτερη Μεγάλη Συμφωνία. Ας αναγνωρίσουμε την ανάγκη ΝΕΩΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΩΝ και ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ. Ανεξάρτητα από τον πολιτικό χώρο που μπορεί να προέρχονται όσοι συζητούν. Γιατί το σημαντικό δεν είναι από πού προέρχεσαι, αλλά τι πραγματικά πρεσβεύεις.
Αν δεν προχωρήσουμε πέρα από το μνημόνιο, στην αλλαγή των νοοτροπιών και των αντιλήψεων, τότε όχι μόνο όλα θα αποτύχουν, αλλά θα δίνουμε συνεχώς τροφή και στο απέναντι μπλοκ. Σε όσους δηλαδή πλέον ανοιχτά – και με κοινοβουλευτική μειοψηφία πλέον – δηλώνουν ότι επιθυμούν την επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα. Μια επιστροφή όμως η οποία πρόκειται να αποτελέσει τον εθνικό μας όλεθρο στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον που βρισκόμαστε.
Νέες Νοοτροπίες και Αντιλήψεις απαιτούνται. Βαθιές και ειλικρινείς τομές.  Η τελευταία μας ευκαιρία.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015


ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΠΟΛΥ ΧΡΟΝΟ
            Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης που χρειάστηκαν ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της οικονομίας τους, κατάλαβαν γρήγορα ότι ο μόνος δρόμος εύρεσης διεξόδου ήταν η εφαρμογή των προτεινόμενων πολιτικών και η δέσμευση τήρησής τους από όλο το πολιτικό φάσμα. Όλες οι δυνάμεις συμφώνησαν στις παραμετρικές και μόνο, αλλαγές της προτεινόμενης κεντρικής ιδέας. Αυτά στις άλλες χώρες.
            Τα αποτελέσματα στις χώρες αυτές τα είδαμε. Ήταν η ταχύτατη έξοδος των χωρών από τις μνημονιακές επιλογές, οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης, η μείωση των ελλειμμάτων και η σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας.
            Στη χώρα μας, για να φτάσουμε στη βασική αυτή συμφωνία έπρεπε να περάσουν τρείς εκλογικές αναμετρήσεις, να αλλάξουμε 4 Πρωθυπουργούς, 8 νομίζω Υπουργούς Οικονομικών και πάνω από όλα, πέντε ( 5 ) χρόνια αμφιταλάντευσης μεταξύ της εφαρμογής της κεντρικής ιδέας και ενός άλλου, ακαθόριστου δρόμου. Πέντε χρόνια που κόστισαν πολλά περισσότερα.
            Πέντε χρόνια μετά, δύο ημιτελώς εφαρμοσμένα προγράμματα και ένα βαρύτερο και σαφώς πιο δύσκολο τρίτο, οι πολιτικές δυνάμεις – στη μεγάλη τους πλειοψηφία πλέον – φαίνεται να αποδέχονται ότι μόνο μέσω της ορθής και πλήρους εφαρμογής του θα μπορέσει η χώρα να πάει πιο πέρα από αυτά. Εγκαταλείφθηκαν, σταδιακά, σε κάθε εκλογική μάχη και από ένα κόμμα, οι λογικές του άλλου δρόμου, τον οποίο ποτέ δεν μας εξήγησαν τι θα σήμαινε για τους πολίτες και τη χώρα. Απέμειναν κάποιοι οπαδοί της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, οι οποίοι όμως εκφράζουν μικρή μειοψηφία της άποψης των πολιτών. Οι πολίτες επιθυμούν την παραμονή της χώρας στο Ευρώ. Τελειώσαμε θέλω να πιστεύω με αυτό το ερώτημα σε αυτή τη χώρα.
            Φαίνεται ότι συνολικά το πολιτικό σύστημα μπορεί πλέον να εξηγήσει σωστά στους πολίτες για ποιο λόγο κάνει αυτή την επιλογή. Να εφαρμόσει πράγματα που δεν μπορούσαν να έχουν εφαρμοστεί στο παρελθόν. Και δεν μπορούσαν, γιατί όσο εμφανιζόταν κάποιος που παρουσίαζε έναν, άλλο, διαφορετικό δρόμο, έδινε στους πολίτες τα επιχειρήματα εκείνα που τον απομάκρυναν από το να καταλάβει γιατί πρέπει να εφαρμοστούν επώδυνες αλλά βαθειά μεταρρυθμιστικές λύσεις.
            Το πρόβλημα στη χώρα μας δεν ήταν μόνο το χρέος. Δεν ήταν μόνο το έλλειμμα. Ήταν το λάθος μοντέλο που είχαμε φτιάξει για τη χώρα μας. Και αυτό πρέπει να αλλάξουμε στη χώρα. Ποτέ οι δραστικές αλλαγές δεν ήταν αρεστές στις κοινωνίες. Όμως είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι πρέπει να γίνει.
            Εκτός όμως από αλλαγή μοντέλου της χώρας χρειάζεται και αλλαγή νοοτροπίας. Και θα είναι το δυσκολότερο από όλα. Να μπορέσουμε να φύγουμε από τις συντεχνιακές λογικές και τα μικροσυμφέροντα. Να πάμε πέρα από τον μικρόκοσμο και το όνειρο επιστροφής στο παλιό μας βόλεμα. Να κατανοήσουμε πως από όλους εμάς εξαρτάται. Και από τις νοοτροπίες μας.
            Αν όπως λέγεται ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού σκηνικού της χώρας  ενηλικιώθηκε, αν πέρασε τις παιδικές ασθένειες της Μεταπολίτευσης, και ας χρειάστηκαν 41 χρόνια για να γίνει αυτό, τότε πρέπει να προχωρήσουμε γρήγορα και στην ‘ενηλικίωση’ της κοινωνίας. Στην ενηλικίωση σε νοοτροπίες και αντιλήψεις.
Να πάμε πέρα από το ατομικό συμφέρον. Να ξεπεράσουμε τα στεγανά της ιδιώτευσης. Και να καταλάβουμε ότι μόνο μέσα από τη συλλογική αλλαγή μπορούμε να αλλάξουμε και ατομικά.

Νέες νοοτροπίες χρειάζονται που δεν μπορούν να προέλθουν σίγουρα από αυτούς που κρατούν ακόμα τις παλιές. Νέες αντιλήψεις χρειάζονται. Για τη συλλογικότητα και το συνολικό εθνικό συμφέρον. Νέες απόψεις πρέπει να ακουστούν. Ανεξάρτητα από πού μπορεί να προέρχονται. Αρκεί να μην είναι συνδεδεμένες με τις παλιές λογικές.
            Ας μην καθυστερήσουμε άλλο γιατί κοστίζει. Και αυτό το κατάλαβε βάναυσα η κοινωνία. Ότι κοστίζει σε βάρος της.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015


ΑΛΛΟ ΑΛΕΞΗΣ, ΑΛΛΟ ΤΣΙΠΡΑΣ.


Όλο το πολιτικο σκηνικό της χωρας αλλα και η μεγαλη πλειοψηφία των πολιτων πρεπει να σταθούν μαζί με τον ΠΘ στη τελευταια ισως ευκαιρία της χωρας να γίνει πραγματικό, ευρωπαϊκό, σύγχρονο κράτος. Με θυσίες, με περαιτέρω κόπους που ομως θα βγάλουν στο ξεφωτο τη χωρα. Αυτα για τα απο εδω και πέρα.
Αυτο ομως δεν σημαίνει σε καμια περίπτωση οτι μπορουμε να ξεχασουμε τις επιλογες του Αλεξη Τσιπρα που κόστισαν στη χωρα. Γιατι προσωπική επιλογή του ηταν να συνεχίσει να κρατάει τον Βαρουφ ΥπΟικ μετά και τη κατάθεση εκ μέρους του της πρότασης για δραχμή οπως μας...εξομολογήθηκε σε συνέντευξη του. Γιατι προσωπική υπόδειξη ηταν η Ζωή για ΠτΒ. Γιατι προσωπική επιλογή του ηταν ο Υπουργός Δραχμικης Ανασυγκρότησης. Γιατί προσωπική του επιλογή ηταν η εξαγγελία του Προγραμματος Θεσσαλονίκης. Του βασικού μισθού και της κατάργησης με ενα νομο και ενα αρθρο. Γιατι ποτέ δεν βγήκε να καταδικάσει τα φαινόμενα βίας του παρελθόντος, κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες στους μπαχαλακηδες και στους "ηθικά νομιμοποιημενους" αγανακτισμένους.
Και για πολλά άλλα.
Άλλος ο Αλέξης του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν και άλλος ο Τσίπρας ως Πρωθυπουργός της χωρας που θελει να παει μπροστά.
Ελπίζουμε, ευχόμαστε να ενηλικιωθηκε και ο Αλεξης. Και να έγινε Τσιπρας.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΛΑ
Κάτσε ρε συμπολίτη να καταλάβω:
Μπήκαμε σε ένα δρόμο τις τελευταίες ημέρες που μας κόστισε τα παρακάτω:
- Κάτι εκατομμύρια ευρώ για τη διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος.
- Τεράστιο κόστος κοινωνικό μέσω της διχόνοιας που πέρασε στην ελληνική κοινωνία.
- Έξοδα, όπως π.χ. αφίσες, υλικό, μεταφορικά, προσωπικό χαμένο χρόνο, φιλίες που χάλασαν ή που αλλοιώθηκαν.
- Κλειστές τράπεζες και έλεγχο κίνησης κεφαλαίων για πολύ καιρό ακόμα.
- Απώλεια 12 δις απο το ΤΧΣ
- Πάγωμα της αγοράς και σαφέστατη οικονομική επίπτωση στη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών.- Ενδεχόμενο, και μάλλον πιθανό κούρεμα καταθέσεων.
- Σαφέστατο διεθνή διασυρμό και απώλεια εσόδων απο τον τουρισμό.
- Πολύς χαμένος χρόνος μπροστά μας ακόμα έως ότου καταφέρουμε να επιστρέψουμε έστω και στο σημείο που ήμασταν τη περασμένη Παρασκευή ώς οικονομία και ώς κοινωνία.
Απο τη όλη τη διαδικασία αυτή η χώρα κέρδισε:
- Ενα κείμενο υπογεγραμμένο απο όλους τους πολιτικούς αρχηγούς - πλήν ΚΚΕ - που είναι η πρόταση του ΣΑΒΒΑΤΟΥ του Γιούνκερ με σαφείς σημειώσεις για: την επαρκή κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας, μια γενικότητα περι εμπροσθοβαρούς χρηματοδοτικού προγράμματος και μια πρόταση για ανφορά απο τους θεσμούς στο θέμα του χρέους.
Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κέρδισε:
- Πολιτική κυριαρχία επι των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων και αρχηγών, καθώς ορίζει το παιχνίδι σαφέστατα πλέον.
- Κυριαρχία, ίσως, στο κόμμα του, καθώς θα δούμε τι συμφωνία θα φέρει πέρα απο τη πρόταση και πόσο θα τη στηρίξει το σύνολο του κόμματός του.
Ρε συμπολίτη, κατάλαβα καλά ότι προκειμένου να κερδίσει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αυτός φεύγει καβαλάρης πάνω σε ένα άσπρο άλογο, σφυρίζοντας στο ρυθμό του: 'Ειμαστε πιά Πρωταθλητές', ενώ πίσω του η χώρα είναι κομμάτια, διχασμένη και διαλυμένη απο τις επιλογές του;

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ

            Αύριο, Κυριακή 5 Ιουλίου, οι πολίτες της χώρας καλούνται να τοποθετηθούν επί ενός ανύπαρκτου ερωτήματος, καθώς το πρόγραμμα στο οποίο εντασσόταν η πρόταση των θεσμών δεν υπάρχει. Η Κυβέρνηση επέλεξε να φύγει ‘υπερήφανα’ από τις διαπραγματεύσεις, γνωρίζοντας ότι αυτό θα προκαλούσε όλα όσα ζήσαμε αυτή την εβδομάδα. Γεγονότα τραγικά για τη χώρα μας και τους πολίτες αυτής της χώρας.
            Το βράδυ της Κυριακής όμως το δεδομένο είναι πως η χώρα μας θα βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Και αυτή θα πρέπει να διαχειριστούμε με ψυχραιμία. Εκεί θα πρέπει όλοι να δείξουμε ότι μπορούμε να διορθώσουμε πληγές και να επιδιορθώσουμε ζημίες που θα είναι μεγάλες, θα χρειαστούν χρόνο και πολύ κόπο. Όμως θα χρειαστεί και καθαρό μυαλό, οργάνωση και συγκεκριμένος λόγος, προκειμένου κάποιες από αυτές τις πληγές να μη βαθύνουν και κάποιες βλάβες να μη γίνουν ανήκεστες για τη χώρα και τη κοινωνία.
            Ξεκινώντας από το κυρίαρχο της Κυριακής, το αποτέλεσμα δηλαδή του δημοψηφίσματος –χωρίς νόημα όσων γράφει, αλλά με πολύ μεγάλο νόημα όσων πραγματικά περιέχει - , θα εκφράσω τη προσωπική μου επιθυμία, που μετατρέπω σε πρόβλεψη. Επιθυμώ ως Ευρωπαίος Έλληνας την ισχυρή απάντηση των πολιτών. Εκτιμώ πως η απάντηση αυτή θα είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ. Και θεωρώντας αυτή ως απάντηση προχωρώ στις σκέψεις μου σχετικά με την επόμενη μέρα και τα κρίσιμα ζητήματα που ανοίγουν.
            Είναι κρίσιμο και το μόνο εθνικά συμφέρον, η βούληση των πολιτών να γίνει σεβαστή από όλους. Θεωρώ αυτονόητο πως το σύνολο του πολιτικού συστήματος θα αποδεχθεί το αποτέλεσμα αυτό. Το επόμενο βήμα είναι να γίνει αυτή αποδεκτή και από το σύνολο των πολιτών. Από όλους. Γιατί η χώρα δεν αντέχει τη διακίνηση της παραμικρής αμφιβολίας περί του τελικού αποτελέσματος που θα ανακοινωθεί επισήμως από το αρμόδιο Υπουργείο Εσωτερικών.
            Η κοινωνία, από επιλογή κάποιων, έχει μπει σε βαθειά περιπέτεια πιθανού διχασμού. Και είναι κάτι που χτίζεται εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι λοιπόν ευκαιρία, η διεξαγωγή αυτού του δημοψηφίσματος να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και σε αυτήν. Οι πολίτες θα επιλέξουν και οι πολιτικοί θα εκτελέσουν τη βούλησή του.
            Είναι όμως σημαντικό τη Δευτέρα το πρωί να καταφέρουμε ως κοινωνία να θεραπεύσουμε άμεσα και τελεσίδικα τις πληγές που αφήνει πίσω της η – λανθασμένη κατ’εμέ – επιλογή της Κυβέρνησης να μας προτρέψει να αποφασίσουμε μεταξύ του άσπρου και του μαύρου. Κάποιες φορές χρειάζεται. Όταν όμως γίνεται σωστά και εξασφαλίζεται η ομαλότητα της επόμενης ημέρας.
            Είναι επίσης σημαντικό να προειδοποιήσουμε από τώρα τους πολίτες υπεύθυνα ότι η ομαλότητα στην ελληνική αγορά δεν θα επέλθει σύντομα, καθώς το πλήγμα είναι βαρύ. Θα χρειαστεί καιρός   για να ανοίξουν οι Τράπεζες κανονικά. Θα χρειαστεί κοινή προσπάθεια από το σύνολο της πολιτικής ζωής προς τους εταίρους μας προκειμένου να αποκατασταθεί η κανονικότητα στην οικονομική ζωή της χώρας. Και το παραπάνω είναι άσχετο από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Απλώς, ένα ΝΑΙ, θα επιτρέψει στους εταίρους μας να καταλάβουν ότι οι Έλληνες επιθυμούν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας, καθώς αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος. Αυτό θα κάνει την επιστροφή της κανονικότητας πιο γρήγορη.
            Είναι απολύτως σημαντικό να τονίσουμε σε όλους τους τόνους, πριν το δημοψήφισμα, ότι η κανονικότητα στην καθημερινότητά μας δεν θα επιστρέψει αυτομάτως. Και πάνω από όλα, να προτρέψουμε τους πολίτες να βοηθήσουν στην πραγματική ανασυγκρότηση της χώρας, όχι μόνο σε οικονομικό, αλλά κυρίως σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο.
            Η χώρα μας χρειάζεται άμεσα, μεγάλες, θεσμικές τομές. Τομές τις οποίες η κοινωνία ίσως να δει μόνο αν περάσει μέσα από μια κρίση όπως αυτή που βιώνουμε και προβλέπεται να συνεχιστεί εντονότερη τον επόμενο καιρό.
            Οφείλουμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι, δημοκρατικοί και με ανοικτούς ορίζοντες σκέψης και πράξης. Έχουμε δρόμο να περπατήσουμε ακόμα. Όμως μόνο κατανοώντας την πορεία μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες της.
            Καλή ψήφο. Ψυχραιμία.

     ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
   ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ

            Την ερχόμενη Κυριακή, μπροστά σε ένα δημοψήφισμα που αυτό που θα αναγράφει δεν έχει κανένα νόημα, οι πολίτες θα πρέπει να αποφασίσουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, με μια ψήφο, με ένα σταυρό.
            Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν επιλέγουμε να συνεχίσουμε να είμαστε με αυτούς που όλοι θέλουν να πάνε ή μόνοι μας, έξω από την ισχυρότερη συμμαχία και συνεταιρισμό του πλανήτη. Όλα τα κράτη της ευρωπαϊκής ηπείρου που δεν συμμετέχουν ήδη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ψάχνουν τον τρόπο να εισέλθουν σε αυτήν. Να προσποριστούν τα οφέλη της ισχυρότερης και σταθερότερης συμμαχίας στον κόσμο. Εξαίρεση αποτελεί η Ρωσία, που όμως πρώτα θα πρέπει να λύσει τα σοβαρά προβλήματα αντιδημοκρατικότητας που έχει εσωτερικά, και μετά θα αντιμετωπίσει και αυτή το ίδιο ερώτημα.
            Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα των πιο ανεπτυγμένων κρατών του κόσμου, ή αν έξω από αυτούς, θα μπορέσουμε ποτέ να αντιγράψουμε μοντέλα χωρών που περιφέρονται έξω από συμμαχίες και συνεταιρισμούς, όπως η Βενεζουέλα, η Αργεντινή και το Πόρτο Ρίκο.
            Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να δίνουμε εμπιστοσύνη σε αυτούς που, βάση σχεδίου, επέλεξαν να φύγουν από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης, γνωρίζοντας ότι αν δεν δίνονταν παράταση του προγράμματος, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μπορούσε να συνεχίζει να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες. Με αυτό τον τρόπο, φεύγοντας από τη διαπραγμάτευση, έκοψαν τη ροή χρήματος από τον περίφημο ELA, καθώς η ΕΚΤ δεν μπορεί, θεσμικά, να αυξάνει τη ρευστότητα σε χώρες που δεν είναι σε πρόγραμμα. Τώρα προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο στους θεσμούς. Οι πολίτες  όμως γνωρίζουν ότι οι τράπεζες έκλεισαν με υπογραφή του Υπουργού Οικονομικών, κατόπιν απόφασης της Ελληνικής Κυβέρνησης να αποσυρθεί από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
            Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα επιτρέψουμε σε αυτούς που έταζαν ηλιόλουστες μέρες, σε αυτούς που υπόσχονταν ανοικτές τράπεζες και ομαλή λειτουργία της αγοράς να συνεχίσουν να ψεύδονται. Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να συνεχίσουν να μας υπόσχονται άμεσο άνοιγμα των τραπεζών, ομαλοποίηση της αγοράς και διασφάλιση των καταθέσεων, όταν γνωρίζουν ότι όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να τε υποσχεθούν, ούτε θεσμικά, ούτε οικονομικά. Και το ξέρουμε όλοι αυτό.
            Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, τη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη και το ευρώ, καθώς μια πιθανή άρνηση συζήτησης, θα οδηγήσει εμάς, το ελληνικό κράτος, να ζητήσουμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ την έξοδο της χώρας από το ευρώ προκειμένου να αποκτήσει η ελληνική οικονομία οξυγόνο. Για κάποιο καιρό θα σαπίζουμε στο περιθώριο της ευρωζώνης έως ότου, κουρασμένοι και ξένποοι οικονομικά, ζητήσουμε μόνοι μας να βγούμε.
            Αφού αναρωτηθούμε πρώτα, γιατί αυτοί που φεύγουν από τη χώρα μας, εργασιακοί μετανάστες, κυρίως η νέα γενιά, επιλέγουν να πάνε σε μία χώρα της Ευρωζώνης και όχι σε κάποια Βενεζουέλα ή Αργεντινή, θα πρέπει να αποφασίσουμε τι επιλέγουμε για διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Τη σταθερότητα της Ευρώπης ή την ανασφάλεια των περιφερόμενων χωρών;
            Η απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω, αλλά και σε πολλά ακόμα που περνάνε από το μυαλό όλων μας, καταλήγουν σε μια απάντηση.
            ΝΑΙ στην Ευρώπη της σταθερότητας και της ασφάλειας.
            ΝΑΙ στα γεωστρατηγικά οφέλη της χώρας μας από τη συμμετοχή της στη συμμαχία των ανεπτυγμένων κρατών.
            ΝΑΙ στο Ευρώ, το πιο ισχυρό νόμισμα της υφηλίου.
            ΝΑΙ στη πραγματική διαπραγμάτευση με τους συνεταίρους μας
            ΝΑΙ στην Ευρώπη που συνδιαμορφώσαμε πάνω από 35 χρόνια τώρα.
            ΝΑΙ στην Ελλάδα της Ευρώπης.
            ΝΑΙ. Μόνο ΝΑΙ.
           

ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
           ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ