Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

O νέος προοδευτικός δρόμος της Ευρώπης

Δυστυχώς οι αποφάσεις των τεσσάρων Μεγάλων της Ευρώπης ( Γερμανία – Γαλλία – Ισπανία – Ιταλία ) όπως αυτές ανακοινώθηκαν μόλις χθες 6 Μαρτίου, έρχονται να ταρακουνήσουν το οικοδόμημα της Ευρώπης, όπως αυτό το είχαν οραματιστεί οι Μεγάλοι Ηγέτες της δεκαετίας του ’80, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονταν από τον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας. Φαίνεται πως είμαστε στο κρίσιμο σημείο όπου οι συντηρητικές λογικές και σκέψεις για την Ευρώπη γίνονται ο κύριος δρόμος πάνω στον οποίο σκοπεύουν να οδηγήσουν την ΕΕ και τους πολίτες.
            Μετά από αυτές τις αποφάσεις που κάνουν λόγο για μια άλλη Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, για μια διαφορετική Ευρώπη των δυνατών και των αδυνάμων, είναι πλέον προφανές πως ο Σοσιαλδημοκρατικός Ιδεολογικός χώρος οφείλει άμεσα να ανασυνταχθεί και να παρουσιάσει μια νέα πρόταση που θα αντιταχθεί στους σχεδιασμούς των Συντηρητικών απόψεων που αυτή τη στιγμή καθορίζουν το μέλλον της Ηπείρου και οδηγούν νομοτελειακά το εγχείρημα της Ενωμένης Ευρώπης σε πλήρη αποτυχία.
Εδώ και μερικά χρόνια, είναι πλέον εμφανές πως η Σοσιαλδημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Στριμωγμένη ανάμεσα στις συντηρητικές απόψεις και σε ένα κύμα αριστερού και ακραία δεξιού λαϊκισμού, έδειχνε αδύναμη να παρουσιάσει το νέο σχέδιο, τις νέες ιδέες και προτάσεις που θα βοηθήσουν τους πολίτες και τις Δημοκρατίες να ανταπεξέλθουν στην Μετά-Ψυχροπολεμική περίοδο που έχει πλέον τελειώσει οριστικά. Το πρόβλημα αυτό σαφώς και έχει επηρεάσει και τη χώρα μας και τον δικό μας χώρο της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας.
            Ο χώρος της  Σοσιαλδημοκρατίας ήταν αυτός που έβαλε τις βάσεις για την Ευρώπη των λαών, την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της πραγματικής ολοκλήρωσης της ενοποίησής της. Είναι ζωντανά ακόμα τα αποτελέσματα του οραματισμού μιας ενωμένης και δυνατής Ευρώπης που σχεδίασαν Σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί όπως ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Φελίπε Γκονζάλες και οι άλλοι πολιτικοί της δεκαετίας του ’80. Στη πορεία, ένα νέο ρεύμα εμφανίστηκε από τον ιδεολογικό αυτό χώρο, με κύριους εκφραστές τον Τόνι Μπλερ στη Βρετανία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία, τον Μπιλ Κλίντον στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Κώστα Σημίτη – σε διαφορετικό αλλά αρκετά προοδευτικό κομμάτι – στη χώρα μας. Ονομάστηκε Τρίτος Δρόμος και έφερε την πρόταση της διανομής του παραγόμενου πλούτου στους πολίτες και στις χώρες.
            Δυστυχώς, μετά από την ολοκλήρωση του κύκλου ζωής του Τρίτου Δρόμου, η Σοσιαλδημοκρατία απώλεσε το συγκριτικό της ιδεολογικό πλεονέκτημα. Δεν κατάφερε να παρουσιάσει την πρόταση για την πορεία μετά την μεγάλη οικονομική κρίση. Τα τελευταία χρόνια αναγκάστηκε να στηρίζει συντηρητικές πολιτικές που μπορεί να επέφεραν σταθερότητα για κάποιο διάστημα, αλλά πλέον είναι εμφανές πως δεν είναι αυτές που μπορεί να επαναφέρουν τις αναπτυξιακές προοπτικές, το ορθό μοίρασμα του παραγόμενου πλούτου και την κοινωνική δικαιοσύνη, ιδέες και οράματα προνομιακά για τον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας.
            Τα τελευταία χρόνια, η Σοσιαλδημοκρατία, πελαγοδρόμησε σε προτάσεις που ακουμπούσαν περισσότερο ‘’αριστερά’’ όπως κοιτάμε τον ‘’τοπογραφικό’’ χάρτη των ιδεολογικών ρευμάτων. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ο Τζέρεμι Κόρμπυν στη Βρετανία και ο Μπενουά Αμόν στη Γαλλία προσπάθησαν να παρουσιάσουν την ‘’αριστερότερη’’ πλευρά της Σοσιαλδημοκρατίας. Προσπάθησαν να στρέψουν την Σοσιαλδημοκρατία αριστερότερα, ακουμπώντας την Ριζοσπαστική Αριστερά. Οι προτάσεις τους όμως όπως φάνηκε, μπορεί να είχαν απήχηση στο στενό κομματικό τους κοινό, όμως δεν κατόρθωσαν να περάσουν ώς νέο ρεύμα ευρύτερα στους πολίτες, όπως αυτό φάνηκε από την εκλογική αναμέτρηση της Βρετανίας και αναμένεται να εμφανιστεί και στις επερχόμενες Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές.
            Ως απάντηση, μέσα σε αυτό το τοπίο, άρχισαν να εμφανίζονται αργά και σταθερά, προτάσεις που φαίνεται να πιάνουν περισσότερο τον παλμό των πολιτών και να κερδίζουν την εμπιστοσύνη ολοένα και περισσότερων. Είναι προτάσεις που προέρχονται από ανθρώπους της Σοσιαλδημοκρατίας που τοποθετούνται ‘’κεντρικότερα’’ στη ‘’τοπογραφική’’ αποτύπωση των ιδεολογικών ρευμάτων. Με αυτό τον τρόπο εμφανίστηκαν και φαίνεται να πηγαίνουν εκλογικά καλά, προτάσεις όπως του Μανουέλ Μακρόν στη Γαλλία αλλά ακόμα και του Μάρτιν Σούλτς στη Γερμανία. Προτάσεις που κάνουν λόγο για επιστροφή από τη μια πλευρά στις βασικές αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και του ορθότερου μοιράσματος του παραγόμενου πλούτου, αλλά και από την άλλη πλευρά για αντιμετώπιση της οικονομίας, της αγοράς και των κρατικών λειτουργιών με μια πιο φιλελεύθερη ματιά. Αν θέλουμε να είμαστε εξάλλου ειλικρινείς, η προοδευτική Σοσιαλδημοκρατία ανέκαθεν τοποθετούνταν στο μέσο των ριζοσπαστικά αριστερών και των συντηρητικών λογικών.
            Οι προτάσεις του συντηρητικού ιδεολογικού μπλοκ έχουν πλέον αποτύχει στο δικαιότερο μοίρασμα  του παραγόμενου πλούτου και της ανάπτυξης και με τις αποφάσεις των Τεσσάρων, γίνεται πλέον καταφανές που θέλουν να οδηγήσουν την Ευρώπη. Μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, χωρίς την έννοια της αλληλεγγύης και της πραγματικής ολοκλήρωσης και ενοποίησής της είναι η πρόταση που παρουσιάζουν πλέον οι Συντηρητικοί της Ηπείρου μας.
Αντίστοιχα, οι λαϊκίστικές προτάσεις του ‘’αριστερού ριζοσπαστισμού’’ φαίνεται να μην έλκουν τους πολίτες και δεν μπορούν να καλύψουν προφανή προβλήματα της νέας εποχής. Και ένα τρίτο, πολύ επικίνδυνο ρεύμα, αυτό του Εθνολαϊκισμού φαίνεται να κερδίζει συνεχώς περισσότερο ακροατήριο, καθιστώντας τον πλανήτη περίκλειστη μπαρουταποθήκη, που η οποιαδήποτε σπίθα μπορεί να ανατινάξει τα πάντα.
            Σε όλα τα παραπάνω καλείται να απαντήσει η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Οφείλει άμεσα, να καταθέσει συνολικά και δομημένα μια άλλη πρόταση. Βασισμένη στις πάγιες και βασικές της αρχές, αλλά και επανατοποθετούμενη σε κομβικά σημεία πολιτικών προτάσεων που θα λάβουν ως δεδομένες τις νέες ανάγκες, τα νέα δεδομένα και τα πολύ επιτακτικά ζητούμενα της εποχής μας.
            Τη νέα αυτή πρόταση θα τολμούσα να τη χαρακτηρίσω τον Νέο Προοδευτικό Δρόμο, καθώς από τη μία θα πρέπει να πατήσει στις πάγιες ιδεολογικές αρχές του χώρου αλλά και θα εξελιχθεί σύμφωνα με όλες τις νέες καταστάσεις. Θα πρέπει να επαναφέρει το όραμα της Πραγματικά Ενωμένης Ευρώπης, διατηρώντας τις αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και  του δικαιότερου τρόπου κατανομής του παραγόμενου πλούτου. Αλλά και επανατοποθετημένες προτάσεις που έχουν να κάνουν με το βάθος της κρατικής παρέμβασης, τη φιλελευθεροποίηση των αγορών με βασικό στοιχείο τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο έλεγχο αυτών, τα νέα δεδομένα της οικονομικής και κοινωνικής μετανάστευσης και των νέων τεχνολογιών και των θετικών που προκύπτουν από αυτές.
            Αν αυτή η κατάθεση της πρότασης από την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία καθυστερήσει, τότε, είτε η Ευρώπη θα τεμαχιστεί στη βάση των Συντηρητικών λογικών είτε τα επικίνδυνα εθνολαϊκίστικά ρεύματα θα καταλάβουν όλο και περισσότερες πλευρές, θα βρουν τους πολίτες αγανακτισμένους και στα όρια των αντοχών τους, και τότε, πολύ σύντομα, από ατύχημα, από απροσεξία ή και επι σκοπού, η μπαρουταποθήκη του πλανήτη θα εκραγεί.
Και στην έκρηξη αυτή θα υπάρχουν μόνο θύματα και κανένας κερδισμένος.

ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
           

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017


ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ Η ΣΑΝΟ;

            Αφορμή για ετούτο το κείμενο μου έδωσε η δημόσια τοποθέτηση του Πρωθυπουργού της Χώρας σχετικά με τη κρίση, αμέσως μετά τη συνάντησή του με την Ελληνική Ένωση Τραπεζών. Και η αφορμή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αν ψάξουμε τα βαθύτερα αίτια που ο Πρωθυπουργός αυτής της χώρας, εκφράζει τη συγκεκριμένη θέση που εξέφρασε, το 2017, μετά από 8 χρόνια κρίσης και 2 ολόκληρα χρόνια δικής του διακυβέρνησης.
            Ο Πρωθυπουργός της Χώρας, δήλωσε: ‘’ Η κρίση ξεκίνησε από την αδυναμία των Τραπεζών να παράσχουν ρευστότητα στην Οικονομία και θα τελειώσει με την άρση αυτής της αδυναμίας’’. Και αυτή είναι η επίσημη  και δημόσια τοποθέτησή του.
Ο Πρωθυπουργός της Χώρας, ενημερώνει τους πολίτες της χώρας που κυβερνά πως όλα όσα περνάμε τώρα ξεκίνησαν επειδή οι Τράπεζες δεν μπορούσαν να χορηγήσουν άλλα δάνεια. Η οικονομική δυσπραγία της χώρας σε δημοσιονομικό επίπεδο, η μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, η κατάρρευση των συντάξεων και της δημόσιας ασφάλισης, η αλματώδης αύξηση της ανεργίας,  η κάμψη κάθε επενδυτικής δραστηριότητας, η απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας και όλα τα υπόλοιπα, κατά τον Πρωθυπουργό αυτής της χώρας, οφείλονται στην αδυναμία των Τραπεζών να συνεχίσουν να δανείζουν. Και όλα τα παραπάνω, αλλά και ακόμα περισσότερα, θα πάψουν να υπάρχουν, μόλις οι Τράπεζες αρχίσουν ξανά να καλούν τους πολίτες πως έχει εγκριθεί δάνειο 5.000 ευρώ στο όνομά τους και να περάσουν να το παραλάβουν.
Η δήλωση του Πρωθυπουργού της χώρας είναι εξοργιστική. Και είναι εξοργιστική γιατί μπορεί να συμβαίνουν μόνο δύο τινά: ή ο επι δύο συναπτά έτη Πρωθυπουργός της χώρας δεν έχει καταλάβει το παραμικρό για τις αιτίες της βαθύτατης κρίσης που χτύπησε τη χώρα, οπότε είναι ακατάλληλος για τη θέση αυτή, ή γνωρίζει πολύ καλά πως με τέτοιες απόψεις συνεχίζει να ταΐζει σανό τους πολίτες, κάνει πως δεν καταλαβαίνει και συνεχίζει να καταστρέφει τη χώρα με τεράστια προσωπική του ευθύνη.
Κάποια στιγμή θα πρέπει οι πολιτικοί αυτής της έρμης χώρας να έχουν το θάρρος να μιλήσουν ντόμπρα στους πολίτες. Να παρουσιάσουν όλους τους – πραγματικούς – λόγους που αυτή η χώρα ουσιαστικά απέτυχε να στηρίξει το μοντέλο πάνω στο οποίο είχε χτιστεί και να σταματήσουν να πουλάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς.
Για το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμα της χώρας, που δεν της επέτρεπε να συνεχίσει να δανείζεται ώς κράτος για να καλύπτει τις πάγιες – και τεράστιες - ανάγκες της, δεν έφταιγαν οι Τράπεζες. Για το συνταξιοδοτικό που έβγαζε ανθρώπους στις πιο παραγωγικές τους ηλικίες στη σύνταξη για 30-40 χρόνια με συντάξεις πάνω από τους τελευταίους μισθούς και εφάπαξ ιλιγγιώδη ποσά, δεν φταίει η ρευστότητα των Τραπεζών. Για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που έσκασε από τις υπερσυνταγογραφήσεις και τις δήθεν εξετάσεις, τα υπερτιμολογημένα φάρμακα και τα ταξιδάκια των γιατρών δεν έφταιξε ποτέ η οικονομική δυσπραγία των Τραπεζών. Για τα capital controls που τόσο πολύ κοστίζουν στην καθημερινή κίνηση του χρήματος, δεν έφταιξε το χαμηλό αποθεματικό των Τραπεζών, αλλά οι εγκληματικές ενέργειες αυτής της Κυβέρνησης που οδήγησε του πολίτες σε μία νύχτα να ανασύρουν όλα τα τραπεζικά τους διαθέσιμα. Και προφανώς, κανένα από τα προβλήματα που ζούμε καθημερινά δεν θα σταματήσει να υπάρχει όταν οι Τράπεζες μπορέσουν, με τον οποιονδήποτε μαγικό τρόπο, να ξαναδώσουν ρευστότητα στην αγορά.
Σαφώς, η δυνατότητα ρευστότητας από το τραπεζικό σύστημα μπορεί να βοηθήσει την ανάκαμψη της οικονομίας. Όμως αυτό δεν θα είναι το πρώτο που θα συμβεί. Αλλά το σχεδόν τελευταίο. Θα είναι το επακόλουθο και όχι η αιτία.
Πρώτα θα αποκατασταθεί η αξιοπιστία της χώρας, μετά θα θεμελιωθεί ένα αναπτυξιακό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις και τις πρωτοβουλίες, θα οικοδομηθεί ένα κράτος οικονομικά σταθερό, θα απεμπλακεί η οικονομία από στρεβλώσεις και αγκυλώσεις και μετά, ως επακόλουθο όλων των παραπάνω, θα αποκατασταθεί η αποθεματική διαθεσιμότητα των Τραπεζών και θα αρχίσει να αυξάνεται η ρευστότητα στην αγορά από αυτές. Όμως τίποτα δεν θα αλλάξει στη χώρα αν δεν λύσουμε πρώτα τα βαθιά διαρθρωτικά προβλήματα της λειτουργίας της και απλά αυξήσουμε τη δυνατότητα ρευστότητας από τις Τράπεζες.
Δυστυχώς η δημόσια τοποθέτηση του Πρωθυπουργού είναι μνημειώδης. Και είναι μνημειώδης γιατί αναδεικνύει με τον μέγιστο τρόπο πως κάποιοι πολιτικοί αυτής της χώρας είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να κατανοήσουν πως αυτή η χώρα πρέπει να αλλάξει μοντέλο για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Και το πρόβλημα μεγαλώνει καθώς δύο βασικά στοιχεία των πολιτικών είναι τα παρακάτω: η αλήθεια προς τους πολίτες τους και η ‘’εκπαίδευση’’ των πολιτών. Φαίνεται πως και για τα δύο, ο κύριος Τσίπρας αδιαφορεί. Και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να συνεχίσει να απολαμβάνει τη πρωθυπουργική καρέκλα απευθυνόμενος σε ημιμαθείς ιθαγενείς.
Συνεχίζει να λέει στους επιβάτες του Τιτανικού – ενώ το πλοίο έχει μεγάλο ρήγμα στα ύφαλά του – πως όταν ξαναπάρουν μπροστά οι μηχανές που έχουν γεμίσει νερά, το καράβι θα συνεχίσει να πλέει περήφανο και το πάρτι στα καταστρώματά του θα συνεχιστεί.
Η χώρα απαιτεί αλήθειες. Οι πολίτες αναζητούν πλέον τη κανονική πραγματικότητα και όχι την εικονική που παρουσιάζει η Κυβέρνηση. Όλοι πλέον γνωρίζουν πόσο έχει πληγεί η καθημερινότητά του και πόσο αυτό έχει επιδεινωθεί τα τελευταία δυο χρόνια με τις ουτοπίες, τους ψευτοτσαμπουκάδες και τις ιδεοληψίες των κυβερνώντων. Και δεν συγχωρούν.
Κάποια στιγμή το πολιτικό προσωπικό της χώρας πρέπει να φερθεί υπεύθυνα και ‘’αντρίκια’’ απέναντι στη χώρα, τους πολίτες της και τα παιδιά μας.

ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017


ΕΠΙΝΕ. ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ.
            Μερικές φορές για να αναγνώσεις το μέλλον, οφείλεις να κοιτάς το παρελθόν και να διδάσκεσαι από αυτό. Όχι για να το επαναλαμβάνεις απαραίτητα, αλλά για να πατάς πάνω στις σταθερές που αυτό έχει δημιουργήσει. Είναι η ώρα πλέον, για την ελληνική Σοσιαλδημοκρατία να αναγνώσουμε τα παρελθόν του χώρου και να βασιστούμε σε βασικές επιλογές που χάρισαν στον χώρο προοπτική, πραγματική ανανέωση και πολιτική παρέμβαση.
 Ας δούμε λίγο τη πρόσφατη πολιτική Ιστορία της Σοσιαλδημοκρατίας  με δυο παραδείγματα:
            Το 1969, στη Γαλλία, το πολιτικό κόμμα SFIO ( Section Française de l' Internationale Ouvrière ) των Ζάν Ζορές και Λέον Μπλούμ, έχοντας πάρει μόλις 5% στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές και μπροστά στην εξαΰλωση του, προχώρησε σε δραστικές και πολυεπίπεδες αλλαγές. Μεταξύ άλλων μετονομάστηκε σε PSF (Parti Socialiste Français). Στη πορεία, στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας συνετάχθησαν πολιτικές κινήσεις, όμιλοι προβληματισμού, μικρότερα πολιτικά μορφώματα και αξιόλογα στελέχη του χώρου. Οι προσθήκες αυτές πρόσφεραν προτάσεις, θέσεις, ιδέες και πρόσωπα, και τον φρέσκο αέρα που χρειαζόταν ο πολιτικός χώρος για να καταστεί κυρίαρχος πολιτικός παίκτης τα επόμενα χρόνια στη Γαλλία αλλά και στην Ευρώπη.
 Όλη η διαδικασία κατέληξε στο Épinay-sur-Seine, στα βόρεια προάστια του Παρισιού. Στο Συνέδριο εκείνο, εκλέχθηκε Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας ο Φρανουσά Μιτεράν, μια σχεδόν εξωσυστημική επιλογή για την εποχή εκείνη και για την ανθρωπογεωγραφία του χώρου. Την πορεία και του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Φρανσουά Μιτεράν από εκεί και μετά τη γνωρίζουμε όλοι. Τόσο για τον καθοριστικότατο ρόλο του PSF στη χάραξη της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής όσο και του ίδιου του Μιτεράν στη πορεία της Ευρώπης.
Ας αναγνώσουμε άλλο ένα παράδειγμα, από τη δική μας πολιτική Ιστορία.
Μετά τη δεκαετία του ’50, ο χώρος της τότε Κεντροαριστεράς ήταν πολυδιασπασμένος και ασύντακτος. Η Δεξιά της εποχής καθόριζε το πολιτικό, οικονομικό αλλά και κοινωνικό παιχνίδι και οι δυνάμεις του Σοσιαλδημοκρατικού κόσμου αδυνατούσαν να εμπνεύσουν τους πολίτες και τη κοινωνία. Οι τάσεις που υπήρχαν μέσα στον χώρο εκτείνονταν από τις μοναχικές πορείες έως και προτάσεις για συνεργασία με την παντοδύναμη και βασιλικότερη του Βασιλέως Ε.Ρ.Ε.
Μετά από ζυμώσεις και με αφορμή την προκήρυξη εκλογών από τον Κωσταντίνο Καραμανλή, στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 ιδρύθηκε η Ένωσις Κέντρου με την ένωση πολλών κομμάτων του κέντρου και συγκεκριμένα από τα πρώην κόμματα: Κόμμα των Φιλελευθέρων του Γεωργίου Παπανδρέου, Λαϊκό Κοινωνικό του Στέφανου Στεφανόπουλου, Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, Προοδευτικό Εργατοτεχνικό του Παυσανία Κατσώτα, ΕΠΕΚ του Σάββα Παπαπολίτη, Δημοκρατικό Κέντρο-Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις του Ηλία Τσιριμώκου, Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση του Σοφοκλή Βενιζέλου, ένα μικρό δεξιό κόμμα του Θεόδωρου Τουρκοβασίλη και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ) υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή. Στο νέο σχήμα προέδρευε ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στο πως το νέο σχήμα  κατάφερε να αλλάξει τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χάρτη της χώρας.
Ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει απόλυτες ομοιότητες με τα παραπάνω παραδείγματα. Ένας χώρος πολυδιασπασμένος, ανίκανος να εμπνεύσει, μπερδεμένος ανάμεσα στην πάντα συντηρητική Δεξιά και τη λαικιστική δήθεν Αριστερά, χωρίς προσανατολισμό και αυτοκαθορισμό αλλά μόνο με ετεροπροσδιορισμούς, με πρόσωπα που έρχονται απ ένα παρελθόν που η κοινωνία άδικα ή δίκαια, έχει καταδικάσει, με προσωπικές φιλοδοξίες επι άδειων υποκαμίσων, χωρίς οράματα και μετρήσιμες προτάσεις.
Ήρθε η ώρα, αν δεν έχουμε ήδη αργήσει κιόλας, να προχωρήσουμε θαρραλέα στα δικά μας Επινέ. Στη σύγχρονη Ένωση Κέντρου. Με τα νέα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας.
Οφείλουν όλοι πλέον, να συνεισφέρουν τις δυνάμεις τους σε μια ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ του χώρου της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Χωρίς όρους και αναλογικότητες. Ας αποφασίσουν οι πολίτες του χώρου. Και με ανοικτές διαδικασίες, διαυγείς και απόλυτα συμμετοχικές, να χαραχτεί ο νέος δρόμος. Από το παρελθόν του δεν μπορεί να διαφύγει κανένας, έτσι και αλλιώς. Και ουδέποτε η αναπαλαίωση δεν αποτελούσε λύση πραγματικής ανανέωσης. Ένα ειλικρινές Ελληνικό Επινέ είναι η απάντηση. Μία εκ βάθρων νέα Ένωση Κέντρου είναι η λύση.
Στα δύσκολα, πάντα, η λύση βρίσκεται στην ανάγνωση του παρελθόντος. Στις θαρραλέες, καθαρές και τολμηρές λύσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα είμαστε κύρια υπεύθυνοι για τον μαρασμό του ιδεολογικού μας χώρου αλλά και για τη πορεία της χώρας.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017


Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
            Παρακολουθώντας τη στρατηγική της Κυβέρνησης της χώρας ακόμα μία φορά είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος την επιλεγόμενη στρατηγική της, όσο αφορά το κρίσιμο θέμα της οικονομίας, της αξιολόγησης και τελικά της λύσης που θα επιτευχθεί, αν θέλουν όντως να επιτύχουν τη λύση. Επαναλαμβάνονται οι Κυβερνώντες στην επιλεγόμενη στρατηγική τους.
            Η στρατηγική που έχουν επιλέξει για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης είναι η ίδια ακριβώς με τη στρατηγική του πρώτου καιρού διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια στρατηγική που η χώρα και οι πολίτες της πλήρωσαν με πολύ βαρύ τίμημα. Μια στρατηγική που υποχρέωσε τη χώρα να δεχθεί τρίτο, και αχρείαστο έως τότε, Μνημόνιο, το οποίο και υπέγραψαν όταν βρέθηκαν με τη πλάτη στον τοίχο, τον Ιούνιο του 2015. Ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν να ‘’διαπραγματεύονται’’ οι Κυβερνώντες είναι οι λεγόμενες καθυστερήσεις, η ‘’καθυστερητική οπισθοχώρηση’’.
            Ενώ όλοι μιλούν για την άμεση ανάγκη γρήγορου κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματός που οι ίδιοι υπέγραψαν, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας διατυμπάνιζε παραμονές των εορτών των Χριστουγέννων πως θα κλείσει άμεσα, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών της δικής τους Κυβέρνησης κάνει λόγω για ανάγκη ταχύτατης επιτυχούς διαπραγμάτευσης της δεύτερης αξιολόγησης προκειμένου να καταφέρει η χώρα να δρέψει τους υποτιθέμενους καρπούς, όλα ξαφνικά δείχνουν στασιμότητα από τη κυβερνητική πλευρά.
            Ξαφνικά, τίποτα δεν κινείται στο μέτωπο του προγράμματος και της αξιολόγησής της πορείας του. Και αν από τη πλευρά των δανειστών μας κάποια πράγματα είναι δεδομένα, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό για ποιόν ακριβώς λόγο η Κυβέρνηση εγκληματεί ξανά εις βάρος της χώρας της. Και εγκληματεί σε βάρος και της οικονομίας, και της αξιοπιστίας της χώρας αλλά τελικά και εις βάρος των ίδιων των πολιτών της.
            Εγκληματεί άλλη μία φορά η Κυβέρνηση για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί δεν έρχονται στο προσκήνιο τα όποια θετικά προβλέπονταν από τη συμφωνία που οι ίδιοι έχουν υπογράψει, όπως τη συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, άρα και των χρηματοροών που θα προκύψουν για τη χώρα.
Ο δεύτερος και πολύ αρνητικότερος λόγος είναι  γιατί επιβαρύνουν την οικονομία με πρόσθετα αρνητικά στοιχεία, τα οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όταν θα υποχρεωθούν., στο τέλος του δρόμου, να κλείσουν τελικά τη δεύτερη αξιολόγηση. Θα κληθούν στο τέλος του δρόμου, για άλλη μια φορά, με τη πλάτη στον τοίχο, να υπογράψουν χειρότερα μέτρα, δυσκολότερες προϋποθέσεις και όρους οι οποίοι θα έχουν προστεθεί ως αποτέλεσμα της στρατηγικής της συνεχούς καθυστερητικής οπισθοχώρησης που πραγματοποιούν.
Επαναλαμβανόμενο φαινόμενο παύει να είναι σύμπτωση. Την ίδια ακριβώς στρατηγική ακολούθησαν και την άνοιξη του 2015. Με συνεχή καθυστέρηση, με πισωπεταλιές, συσσώρευσαν προβλήματα στην ελληνική οικονομία τα οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Έκλεισαν τις Τράπεζες, δημιούργησαν τα capital controls, πρόσθεσαν νέα χρέη στην οικονομία της χώρας και άνοιξαν ασκούς που δεν είχαν κανένα λόγο να ανοίξουν. Για να υπογράψουν τα πάντα και ακόμα περισσότερα τελικά.
Φαίνεται δυστυχώς πως επαναλαμβάνουν τον ίδιο ακριβώς δρόμο. Χωρίς να έχουν συνείδηση τι προκαλούν στη χώρα. Φαίνεται εξάλλου όλο και περισσότερο, πως δεν ενδιαφέροντα για τη ζημιά που προκαλούν στη χώρα, προκειμένου να παραμένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους, βυθίζοντας τη χώρα ολοένα και περισσότερο.
Δυστυχώς δύο δρόμους θα αντιμετωπίσει η χώρα σύντομα. Είτε θα υποχρεωθεί να υπογράψει βαρύτερα πράγματα, αποτέλεσμα της εγκληματικής καθυστερητικής οπισθοχώρησης της Κυβέρνησης είτε με βίαιο τρόπο, και υπό το βάρος των συνεπειών της δικής της στρατηγικής, οι Κυβερνώντες θα πετάξουν τη πατάτα που αυτοί θα έχουν αφήσει να κάψει, στα χέρια άλλων.
Σε κάθε περίπτωση, για ακόμα μία φορά, η χώρα και οι πολίτες της, θα κληθούν να πληρώσουν βαρύ τίμημα λόγω της συγκεκριμένης συμπεριφοράς των κυβερνώντων αυτή τη χώρα, σε αυτή τη δύσκολη χρονική στιγμή. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για τα περαιτέρω. Δυστυχώς.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ ΤΟ 2017
            Στην έναρξη κάθε νέου έτους, συνηθίζουμε να ευχόμαστε για αυτό, να είναι καλύτερο, δημιουργικότερο,  πλουσιότερο και υγιές για όλους τους συνανθρώπους μας. Και οι ευχές αυτές εκπέμπονται και αυτή τη νέα χρονιά προς όλους τους συμπολίτες μας.
 Όμως δεν μπορεί να μην εξετάσει κάποιος και τα δεδομένα που έχει μπροστά του για τη νέα χρονιά, όταν κοιτάξει τις προοπτικές του διανυόμενου πλέον, νέου έτους. Και οι προοπτικές αυτές, με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές από τη πλευρά της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πολύ συγκεκριμένες, ανεξάρτητα τι ψελλίζουν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες, οι αγρότες και οι επιστήμονες της χώρας, βρίσκονται πλέον υπό απηνή διωγμό με τις πολιτικές και τους νόμους που εφαρμόζει η παρούσα Κυβέρνηση της χώρας.
Το νέο έτος ξεκίνησε πολύ άσχημα και αναμένεται να συνεχιστεί ακόμα χειρότερα για οποιονδήποτε ασκεί ελεύθερο επάγγελμα. Το εμπόριο, η παροχή υπηρεσιών, η επιστημονική δραστηριότητα και το επιχειρείν έχουν στοχοποιηθεί από τη Κυβέρνηση της χώρας. Και όποιος τολμά να πεί το αντίθετο, είτε αγνοεί τη πραγματικότητα είτε κωφεύει επίτηδες σε όσα ανακοινώνονται και νομοθετούνται.
Τη νέα χρονιά, ο κλάδος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας θα εισέλθει στη χειρότερη χρονιά του. Και αυτό δεν είναι χρησμός , αλλά απλή ανάγνωση της διαμορφωμένης πλέον, πραγματικότητας.
Με κυβερνητική απόφαση, αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για όσους ελευθέρους επαγγελματίες εισπράττουν, και όχι κερδίζουν, μηνιαία πάνω από 1600 ευρώ. Και μάλιστα, οι νέες αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, θα υπολογίζονται με τα εισοδήματα του 2015. Ούτε καν με αυτά του 2016.
Ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών, ο τζίρος των εμπορικών καταστημάτων τον Δεκέμβριο του 2016 είναι πολύ χαμηλότερος του ανάλογου τζίρου του Δεκεμβρίου του 2015 και υποπολλαπλάσιος του τζίρου του Δεκεμβρίου του 2014. Όμως οι εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών θα υπολογιστούν για το 2017, με τους αυξημένους τζίρους του 2015.  Συγχαρητήρια στους φωστήρες που το αποφάσισαν.
Ακόμα όμως και τα ελάχιστα σωστά βήματα που γίνονται, ακυρώνονται αυτόματα, ξανά, από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Κυβέρνησης. Ενώ λοιπόν η επιβολή των ηλεκτρονικών συναλλαγών θα μπορούσε να αποφέρει την αύξηση των εισπρακτέων φορολογικών εσόδων για το Κράτος, η ταυτόχρονη μείωση του αφορολογήτου, θα οδηγήσει τους ελεύθερους επαγγελματίες σε περαιτέρω απόκρυψη των εισοδημάτων τους, προκειμένου να μην υποστούν βαριά φορολογική επιβάρυνση.
Μείωση των εμφανιζόμενων εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών της χώρας θα αποφέρει και το γεγονός της σύνδεσης των εισοδημάτων με τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Οδηγούνται στη φορολογική παρανομία όσοι πασχίζουν καθημερινά να κινήσουν την οικονομία της χώρας, με τις πολιτικές της Κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία, στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο της χώρας, αυξήθηκαν οι διαγραφές υφιστάμενων επιχειρήσεων κατά 19% και μειώθηκαν οι νέες εγγραφές κατά 8% για το 2016. Με απλά λόγια: Υφιστάμενες Επιχειρήσεις κλείνουν αυξανόμενα και νέες, ανοίγουν λιγότερες, από όσες άνοιγαν στο άμεσο παρελθόν. Αυτή η τάση, με τα νέα οικονομικά δεδομένα, αναμένεται να μεγιστοποιηθεί την επόμενη χρονιά.
Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας και της εισφοράς αλληλεγγύης από την αυγή του 2017, αναμένεται να αποφέρει αύξηση του κόστους παραγωγής και κίνησης των εμπορικών επιχειρήσεων. Η αύξηση τιμής του πετρελαίου κίνησης θα αποφέρει καίριο πλήγμα στην αγροτική παραγωγή της χώρας, ειδικά αν αυτή συνδυαστεί με την αλματώδη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών. Ταυτόχρονα, η αύξηση των συντελεστών φορολόγησης και η προκαταβολή του φόρου στο 100% αναμένεται να αποσπάσει κρίσιμα κεφάλαια κίνησης από τους ελευθέρους επαγγελματίες και επιχειρηματίες.
Δυστυχώς, η παρούσα Κυβέρνηση, θεωρεί την επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, αγελάδα αρμέγματος για όλο το υπόλοιπο Κράτος. Είναι υπό συνεχόμενη κρατικό διωγμό η δραστηριότητα εκείνη που θα μπορούσε να επιφέρει στη χώρα την οικονομική ανάπτυξη.
Ο ‘’θάνατος’’ του Εμποράκου, αλλά και του επιχειρηματία, και του αυτοαπασχολούμενου, και του ελεύθερου επαγγελματία, και του αγρότη είναι μπροστά μας…. γιατί έτσι επέλεξαν οι Κυβερνώντες.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ



Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016


ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ. ΑΔΙΚΟΣ ΚΟΠΟΣ.
Στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, σε διάγγελμά του, ο Πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε πως καθώς η χώρα – δηλαδή οι πολίτες της με τους κόπους τους – κατάφερε να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα παραπάνω από το προβλεπόμενο, η Ελληνική Κυβέρνηση μπορεί να διαμοιράσει το περίσσευμα αυτό όπως αυτή θεωρεί πως είναι ο καλύτερος τρόπος.
Με τις αναλύσεις που έγιναν από μετά, προέκυψε πως, μεσοσταθμικά, 1,6 εκατ. συνταξιούχοι θα λάβουν από 380 περίπου ευρώ έκαστος και άπαξ. Πανηγυρίστηκε Κυβερνητικά αυτή η κίνηση μάλιστα και άρχισαν οι αναλύσεις πως αυτός ο τρόπος μοιράσματος χρημάτων, που αποκαλείται σχηματικά, ‘’λεφτά από το ελικόπτερο’’, θα ωφελήσει την κίνηση της αγοράς, θα ελαφρύνει τους ταλαιπωρημένους συνταξιούχους και θα δώσει θετικά αποτελέσματα, έστω και βραχυπρόθεσμα, στην ελληνική κοινωνία.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Υπήρχαν άλλοι τρόποι που το πλεόνασμα αυτό θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει διαφορετικά την ελληνική οικονομία με σκοπό να παράξει καλύτερα αποτελέσματα;
Η συγκεκριμένη κίνηση, για να μη γινόμαστε άδικοι και να μη ξεχνάμε, έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν δυο φορές. Και ήταν και τότε λάθος. Τη περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή μοιράζονταν τριχίλιαρα χωρίς έλεγχο και πιστοποίηση στους πληγέντες από τις φωτιές της Ηλείας και κατά τη  διακυβέρνηση Σαμαρά μοιράστηκαν 500άρικα σε χαμηλοσυνταξιούχους, μετά από την επίτευξη πάλι, πρωτογενούς πλεονάσματος της ελληνικής οικονομίας.
Ας κάνουμε μια γρήγορη ανάλυση: Στους χαμηλοσυνταξιούχους, θα μοιραστεί επίδομα μια και έξω, 380 περίπου ευρώ. Παραμονές του νέου έτους. Με τις υποχρεώσεις για άμεσες πληρωμές στο κλείσιμο του έτους να έχουν να κάνουν με τον ΕΝΦΙΑ, με το Φόρο Εισοδήματος, με το κλείσιμο του ΦΠΑ, με λογαριασμούς Κοινής Ωφελείας και τα Τέλη Κυκλοφορίας των οχημάτων.
Υποστηρίζει κανένας, πως ένας χαμηλοσυνταξιούχος, θα ρίξει τα χρήματα που θα πάρει στην αγορά ή μήπως θα καλύψει με αυτά τις άμεσες και υπεραυξημένες οφειλές στο Κράτος;
Εύκολα, διαπιστώνει κάποιος πως τα χρήματα που ‘’πετάχτηκαν από το ελικόπτερο’’, θα επιστρέψουν σε πολύ μεγάλο τους μέρος, ταχύτατα και χωρίς κανένα άμεσο αποτέλεσμα για τη πραγματική οικονομία της χώρας, στο Κράτος, που τα χορηγεί. Πρόκειται για ακόμα ένα λάθος τρόπο λειτουργίας του οικονομικού μοντέλου της χώρας.
Ας δούμε δυο διαφορετικές προτάσεις:
 - Αν μοιράζονταν με ορθά κριτήρια, αυτά τα 610 εκατ. σε 20.000 νέες επιχειρήσεις, θα τους δίναμε 30.000 για ένα ή για δυο χρόνια. 20.000 νέες επιχειρήσεις σε μια εποχή που το χρειάζεται η χώρα.
- Αν δίναμε αυτά τα 610 εκατ. σε 10.000 επιχειρήσεις για να προσλάβουν πέντε νέους υπαλλήλους από τον ΟΑΕΔ, θα ελαττώναμε κατά 50.000 την ανεργία για ένα χρόνο. Τουλάχιστον.
Μπορούμε να φανταστούμε το συνολικό αποτέλεσμα που θα είχε για την οικονομία της χώρας αλλά και τη κοινωνία, το ίδιο ποσό, απλωμένο όμως με διαφορετικό τρόπο στην ελληνική παραγωγική μηχανή; Θα ήταν τα παράγωγα αυτού του ποσού καλύτερα για την ελληνική οικονομία που λέμε όλοι πως πρέπει να πάρει μπροστά; Παρόμοιες προτάσεις υπάρχουν πολλές. Όμως δεν είναι ψηφοθηρικά αποδοτέες.
Τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα για να μπορέσει να ξαναπάρει μπροστά; Χρήματα που θα επιστρέψουν μέσα σε ένα μήνα στο κράτος ή δημιουργία ανάπτυξης και ‘’λάδι στη μηχανή της οικονομίας’’;
Έχει ειπωθεί πολλές φορές. Για να μπορέσει η χώρα να αλλάξει επίπεδο, για να βγει από τη μέγγενη της οικονομικής δυσπραγίας, χρειάζεται τόλμη και θάρρος. Απαιτούνται λύσεις ‘’εξωσυμβατικές’’ σε σχέση με το παρελθόν. Χρειάζεται όμως επίσης ξεκάθαρα, να ξεφύγουμε από τα λάθη του παρελθόντος και να χαράξουμε νέους δρόμους.
Σε κάθε τέτοιο πρόβλημα, θα επανέρχεται το πολιτικό αξίωμα:
Προοδευτικό είναι αυτό που βοηθάει τη κοινωνία και τη χώρα να κάνει βήματα εμπρός. Όμως οι προοδευτικές προτάσεις είναι πάντοτε και προωθημένες. Τολμηρές. Έχουμε τις προτάσεις και τη πρόθεση να βγάλουμε τη χώρα από τα αδιέξοδα; Τότε πρέπει να ακολουθήσουμε νέους δρόμους.
Και σε αυτή τη φάση, τα λεφτά από το ελικόπτερο δεν δίνουν καμία προοδευτική, αναπτυξιακή λύση για τη χώρα. Είναι άδικος κόπος.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ



Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

«Τις πταίει…στην Κεντροαριστερά;»


Εδώ και καιρό γίνεται κουβέντα για την ανάγκη δημιουργίας της νέας εκείνης πολιτικής πρότασης που θα συνεγείρει τους πολίτες, θα τους στρέψει στη δική της πρόταση και θα τη μεγαλώσει ως πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, απέναντι στη συντηρητική παράταξη και στους λαϊκιστές αριστερής και δεξιάς απόχρωσης. Θα περίμενε κανένας, ότι με τη πλήρη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ , δημοσκοπική αλλά και κοινωνική, η Κεντροαριστερά θα εμφάνιζε σημάδια ανάκαμψης σημαντικής, αν όχι και δείγματα κατάληψης σημαντικού πολιτικού χώρου.

Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αντίθετα από ότι κάποιοι υποστηρίζουν. Οι εισροές των πολιτών είναι ελάχιστες έως μηδαμινές, και – για όσους κάνουν σοβαρή πολιτική ανάλυση – ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να ελαττωθεί λόγω της σύνθλιψης της πρότασης ανάμεσα στον σημερινό διπολισμό.
Τις πταιει; Ειδικότερα η νέα γενιά της χώρας θεωρεί το κρισιμότατο πεδίο της πολιτικής ενασχόλησης κάτι το βρώμικο, το ασαφές και το ελιτίστικο. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να ακούσει.
Η Δημοκρατική παράταξη προσπαθεί να απευθυνθεί εκ νέου στην ελληνική κοινωνία, ώστε να κάνει τις προτάσεις της πλειοψηφικές ξανά. Όμως τα μηνύματα που δίνει στους πολίτες είναι δυσνόητα και θολά, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν την αναμενόμενη ανταπόκριση.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ – ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ
Οι πολίτες, πιο ενημερωμένοι και καλύτερα καταρτισμένοι από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας, κουράστηκαν με γενικότητες και αοριστολογίες. Απαιτούν συγκεκριμένες προτάσεις επί συγκεκριμένων προβλημάτων, οδικό χάρτη πορείας και μετρήσιμα αποτελέσματα όπως αυτά θα προκύπτουν από την εφαρμογή τους. Προς το παρόν αναλωνόμαστε σε γενικότητες, χωρίς εξειδικεύσεις και συγκεκριμένα, καθορισμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα.
ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Η πρόταση του προοδευτικού χώρου θα πρέπει να είναι όχι αυτοκριτική, αλλά θαρραλέα απέναντι στο παρελθόν της. Ιδεοληψίες και δογματισμοί του παρελθόντος θα πρέπει να αφεθούν πίσω. Η χώρα το 2016 δεν έχει καμία σχέση με το 1974, οι ανάγκες είναι εντελώς διαφορετικές από το 1990 και τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με λύσεις που απέχουν πολύ από την προμνημονιακή Ελλάδα του 2000. Αν θέλουμε να είμαστε προοδευτικοί, τότε υπάρχει η βασική αρχή: ‘’ Προοδευτικό είναι εκείνο που βελτιώνει το επίπεδο ζωής των πολιτών και ανυψώνει τη κοινωνία και τη χώρα’’. Δεν είναι ίδιες οι ‘’προοδευτικές’’ λύσεις του 1974 με τις ‘’προοδευτικές’’ λύσεις του 2016.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΗΛΙΚΙΑΚΗ)
Η κοινωνία έχει ξεκαθαρίσει πως στη νέα εποχή, δεν μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα ως μπροστάρηδες, αυτοί τους οποίους θεωρεί – ανεξάρτητα αν πραγματικά φταίνε ή όχι – υπαίτιους της σημερινής κατάστασης της χώρας. Η πρόταση θα πρέπει να εκφραστεί από ανθρώπους που δεν έχουν προηγούμενη εμπλοκή. Δεν εννοώ εξοβελισμό των παλαιότερων, αλλά φρέσκα και άφθαρτα πρόσωπα μπροστά. Τα οποία απαραιτήτως όμως θα πρέπει να έχουν και νέες αντιλήψεις για τη πολιτική διαδικασία. Γιατί δεν θα κερδίσουμε τίποτα με νέους που θα φαντάζουν συνεχιστές του παλιού.
ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ
Αν η Προοδευτική πρόταση δεν συμπεριλάβει τους νέους ανθρώπους στη πολιτική διαδικασία, τότε δεν θα έρθουν και οι προωθημένες λύσεις που απαιτούνται. Οι νέοι της χώρας αποτελούν αυτή τη στιγμή το κρίσιμο εκείνο κοίτασμα ιδεών, αντιλήψεων και προτάσεων από το οποίο μπορεί να προκύψει η πρόταση για τη χώρα της επόμενης μέρας. Θα πρέπει να δώσει η Δημοκρατική Παράταξη των χώρο και τον τρόπο στους νέους να πουν τις προτάσεις τους. Να τις καταθέσουν. Και να τις φέρουν στη πολιτική διαδικασία.
ΚΑΘΑΡΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Για να εμπλακούν οι πολίτες στη πολιτική διεργασία, θα πρέπει να έχουν πειστεί πως η συμμετοχή τους θα γίνει με καθαρούς, συγκεκριμένους και αδιάβλητους όρους. Κανένας δεν θα συμμετάσχει αν αισθανθεί πως οι όροι μπορεί να αλλάζουν κάθε στιγμή, ανάλογα με τις κυριαρχούσες πλειοψηφίες.
ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Αν στη μάχη της διεύρυνσης δεν μπουν νέα ρεύματα σκέψης και προβληματισμού, τότε δεν θα μπορέσει η Παράταξη να εκφέρει και νέο πολιτικό λόγο. Αν μείνουμε στη συμμαχία του παλιού, τότε δεν θα προσθέσουμε το παραμικρό στη προσπάθεια αυτή. Οι απλές προσθέσεις στελεχών που δεν φέρουν τίποτα το νέο μαζί τους, δεν οδηγούν σε βελτιώσεις. Υπάρχουν στη κοινωνία νέες πλευρές που πρέπει να ανακαλύψουμε και να ακούσουμε. Κοινωνικά Κινήματα και δράσεις. Νέοι προβληματισμοί γεννιόνται μέσα στις κοινωνίες. Και θα πρέπει να συζητήσουμε, να έρθουμε κοντά, να τους προκαλέσουμε και να προκληθούμε από αυτά.
Δυστυχώς ή ίσως ευτυχώς, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Και δεν θα αντιστραφεί το κλίμα τόσο εύκολα όσο κάποιοι φαντάζονται. Έχουμε ακόμα ένα κομμάτι της ερήμου να διαβούμε. Αλλά υπάρχουν γύρω μας οι οάσεις εκείνες που θα μας δώσουν τη δύναμη να αντέξουμε και να βγούμε πιο δυνατοί, πιο ανανεωμένοι, πιο σίγουροι για την επόμενη μέρα και του πολιτικού μας χώρου αλλά πάνω από όλα, της χώρας. Ας τις ακολουθήσουμε.