Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017


ΕΠΙΝΕ. ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ.
            Μερικές φορές για να αναγνώσεις το μέλλον, οφείλεις να κοιτάς το παρελθόν και να διδάσκεσαι από αυτό. Όχι για να το επαναλαμβάνεις απαραίτητα, αλλά για να πατάς πάνω στις σταθερές που αυτό έχει δημιουργήσει. Είναι η ώρα πλέον, για την ελληνική Σοσιαλδημοκρατία να αναγνώσουμε τα παρελθόν του χώρου και να βασιστούμε σε βασικές επιλογές που χάρισαν στον χώρο προοπτική, πραγματική ανανέωση και πολιτική παρέμβαση.
 Ας δούμε λίγο τη πρόσφατη πολιτική Ιστορία της Σοσιαλδημοκρατίας  με δυο παραδείγματα:
            Το 1969, στη Γαλλία, το πολιτικό κόμμα SFIO ( Section Française de l' Internationale Ouvrière ) των Ζάν Ζορές και Λέον Μπλούμ, έχοντας πάρει μόλις 5% στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές και μπροστά στην εξαΰλωση του, προχώρησε σε δραστικές και πολυεπίπεδες αλλαγές. Μεταξύ άλλων μετονομάστηκε σε PSF (Parti Socialiste Français). Στη πορεία, στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας συνετάχθησαν πολιτικές κινήσεις, όμιλοι προβληματισμού, μικρότερα πολιτικά μορφώματα και αξιόλογα στελέχη του χώρου. Οι προσθήκες αυτές πρόσφεραν προτάσεις, θέσεις, ιδέες και πρόσωπα, και τον φρέσκο αέρα που χρειαζόταν ο πολιτικός χώρος για να καταστεί κυρίαρχος πολιτικός παίκτης τα επόμενα χρόνια στη Γαλλία αλλά και στην Ευρώπη.
 Όλη η διαδικασία κατέληξε στο Épinay-sur-Seine, στα βόρεια προάστια του Παρισιού. Στο Συνέδριο εκείνο, εκλέχθηκε Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας ο Φρανουσά Μιτεράν, μια σχεδόν εξωσυστημική επιλογή για την εποχή εκείνη και για την ανθρωπογεωγραφία του χώρου. Την πορεία και του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Φρανσουά Μιτεράν από εκεί και μετά τη γνωρίζουμε όλοι. Τόσο για τον καθοριστικότατο ρόλο του PSF στη χάραξη της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής όσο και του ίδιου του Μιτεράν στη πορεία της Ευρώπης.
Ας αναγνώσουμε άλλο ένα παράδειγμα, από τη δική μας πολιτική Ιστορία.
Μετά τη δεκαετία του ’50, ο χώρος της τότε Κεντροαριστεράς ήταν πολυδιασπασμένος και ασύντακτος. Η Δεξιά της εποχής καθόριζε το πολιτικό, οικονομικό αλλά και κοινωνικό παιχνίδι και οι δυνάμεις του Σοσιαλδημοκρατικού κόσμου αδυνατούσαν να εμπνεύσουν τους πολίτες και τη κοινωνία. Οι τάσεις που υπήρχαν μέσα στον χώρο εκτείνονταν από τις μοναχικές πορείες έως και προτάσεις για συνεργασία με την παντοδύναμη και βασιλικότερη του Βασιλέως Ε.Ρ.Ε.
Μετά από ζυμώσεις και με αφορμή την προκήρυξη εκλογών από τον Κωσταντίνο Καραμανλή, στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 ιδρύθηκε η Ένωσις Κέντρου με την ένωση πολλών κομμάτων του κέντρου και συγκεκριμένα από τα πρώην κόμματα: Κόμμα των Φιλελευθέρων του Γεωργίου Παπανδρέου, Λαϊκό Κοινωνικό του Στέφανου Στεφανόπουλου, Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, Προοδευτικό Εργατοτεχνικό του Παυσανία Κατσώτα, ΕΠΕΚ του Σάββα Παπαπολίτη, Δημοκρατικό Κέντρο-Αγροτική Φιλελευθέρα Ένωσις του Ηλία Τσιριμώκου, Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση του Σοφοκλή Βενιζέλου, ένα μικρό δεξιό κόμμα του Θεόδωρου Τουρκοβασίλη και το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ) υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή. Στο νέο σχήμα προέδρευε ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στο πως το νέο σχήμα  κατάφερε να αλλάξει τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χάρτη της χώρας.
Ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει απόλυτες ομοιότητες με τα παραπάνω παραδείγματα. Ένας χώρος πολυδιασπασμένος, ανίκανος να εμπνεύσει, μπερδεμένος ανάμεσα στην πάντα συντηρητική Δεξιά και τη λαικιστική δήθεν Αριστερά, χωρίς προσανατολισμό και αυτοκαθορισμό αλλά μόνο με ετεροπροσδιορισμούς, με πρόσωπα που έρχονται απ ένα παρελθόν που η κοινωνία άδικα ή δίκαια, έχει καταδικάσει, με προσωπικές φιλοδοξίες επι άδειων υποκαμίσων, χωρίς οράματα και μετρήσιμες προτάσεις.
Ήρθε η ώρα, αν δεν έχουμε ήδη αργήσει κιόλας, να προχωρήσουμε θαρραλέα στα δικά μας Επινέ. Στη σύγχρονη Ένωση Κέντρου. Με τα νέα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας.
Οφείλουν όλοι πλέον, να συνεισφέρουν τις δυνάμεις τους σε μια ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ του χώρου της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Χωρίς όρους και αναλογικότητες. Ας αποφασίσουν οι πολίτες του χώρου. Και με ανοικτές διαδικασίες, διαυγείς και απόλυτα συμμετοχικές, να χαραχτεί ο νέος δρόμος. Από το παρελθόν του δεν μπορεί να διαφύγει κανένας, έτσι και αλλιώς. Και ουδέποτε η αναπαλαίωση δεν αποτελούσε λύση πραγματικής ανανέωσης. Ένα ειλικρινές Ελληνικό Επινέ είναι η απάντηση. Μία εκ βάθρων νέα Ένωση Κέντρου είναι η λύση.
Στα δύσκολα, πάντα, η λύση βρίσκεται στην ανάγνωση του παρελθόντος. Στις θαρραλέες, καθαρές και τολμηρές λύσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα είμαστε κύρια υπεύθυνοι για τον μαρασμό του ιδεολογικού μας χώρου αλλά και για τη πορεία της χώρας.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017


Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
            Παρακολουθώντας τη στρατηγική της Κυβέρνησης της χώρας ακόμα μία φορά είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος την επιλεγόμενη στρατηγική της, όσο αφορά το κρίσιμο θέμα της οικονομίας, της αξιολόγησης και τελικά της λύσης που θα επιτευχθεί, αν θέλουν όντως να επιτύχουν τη λύση. Επαναλαμβάνονται οι Κυβερνώντες στην επιλεγόμενη στρατηγική τους.
            Η στρατηγική που έχουν επιλέξει για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης είναι η ίδια ακριβώς με τη στρατηγική του πρώτου καιρού διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια στρατηγική που η χώρα και οι πολίτες της πλήρωσαν με πολύ βαρύ τίμημα. Μια στρατηγική που υποχρέωσε τη χώρα να δεχθεί τρίτο, και αχρείαστο έως τότε, Μνημόνιο, το οποίο και υπέγραψαν όταν βρέθηκαν με τη πλάτη στον τοίχο, τον Ιούνιο του 2015. Ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν να ‘’διαπραγματεύονται’’ οι Κυβερνώντες είναι οι λεγόμενες καθυστερήσεις, η ‘’καθυστερητική οπισθοχώρηση’’.
            Ενώ όλοι μιλούν για την άμεση ανάγκη γρήγορου κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματός που οι ίδιοι υπέγραψαν, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας διατυμπάνιζε παραμονές των εορτών των Χριστουγέννων πως θα κλείσει άμεσα, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών της δικής τους Κυβέρνησης κάνει λόγω για ανάγκη ταχύτατης επιτυχούς διαπραγμάτευσης της δεύτερης αξιολόγησης προκειμένου να καταφέρει η χώρα να δρέψει τους υποτιθέμενους καρπούς, όλα ξαφνικά δείχνουν στασιμότητα από τη κυβερνητική πλευρά.
            Ξαφνικά, τίποτα δεν κινείται στο μέτωπο του προγράμματος και της αξιολόγησής της πορείας του. Και αν από τη πλευρά των δανειστών μας κάποια πράγματα είναι δεδομένα, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό για ποιόν ακριβώς λόγο η Κυβέρνηση εγκληματεί ξανά εις βάρος της χώρας της. Και εγκληματεί σε βάρος και της οικονομίας, και της αξιοπιστίας της χώρας αλλά τελικά και εις βάρος των ίδιων των πολιτών της.
            Εγκληματεί άλλη μία φορά η Κυβέρνηση για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί δεν έρχονται στο προσκήνιο τα όποια θετικά προβλέπονταν από τη συμφωνία που οι ίδιοι έχουν υπογράψει, όπως τη συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, άρα και των χρηματοροών που θα προκύψουν για τη χώρα.
Ο δεύτερος και πολύ αρνητικότερος λόγος είναι  γιατί επιβαρύνουν την οικονομία με πρόσθετα αρνητικά στοιχεία, τα οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όταν θα υποχρεωθούν., στο τέλος του δρόμου, να κλείσουν τελικά τη δεύτερη αξιολόγηση. Θα κληθούν στο τέλος του δρόμου, για άλλη μια φορά, με τη πλάτη στον τοίχο, να υπογράψουν χειρότερα μέτρα, δυσκολότερες προϋποθέσεις και όρους οι οποίοι θα έχουν προστεθεί ως αποτέλεσμα της στρατηγικής της συνεχούς καθυστερητικής οπισθοχώρησης που πραγματοποιούν.
Επαναλαμβανόμενο φαινόμενο παύει να είναι σύμπτωση. Την ίδια ακριβώς στρατηγική ακολούθησαν και την άνοιξη του 2015. Με συνεχή καθυστέρηση, με πισωπεταλιές, συσσώρευσαν προβλήματα στην ελληνική οικονομία τα οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Έκλεισαν τις Τράπεζες, δημιούργησαν τα capital controls, πρόσθεσαν νέα χρέη στην οικονομία της χώρας και άνοιξαν ασκούς που δεν είχαν κανένα λόγο να ανοίξουν. Για να υπογράψουν τα πάντα και ακόμα περισσότερα τελικά.
Φαίνεται δυστυχώς πως επαναλαμβάνουν τον ίδιο ακριβώς δρόμο. Χωρίς να έχουν συνείδηση τι προκαλούν στη χώρα. Φαίνεται εξάλλου όλο και περισσότερο, πως δεν ενδιαφέροντα για τη ζημιά που προκαλούν στη χώρα, προκειμένου να παραμένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους, βυθίζοντας τη χώρα ολοένα και περισσότερο.
Δυστυχώς δύο δρόμους θα αντιμετωπίσει η χώρα σύντομα. Είτε θα υποχρεωθεί να υπογράψει βαρύτερα πράγματα, αποτέλεσμα της εγκληματικής καθυστερητικής οπισθοχώρησης της Κυβέρνησης είτε με βίαιο τρόπο, και υπό το βάρος των συνεπειών της δικής της στρατηγικής, οι Κυβερνώντες θα πετάξουν τη πατάτα που αυτοί θα έχουν αφήσει να κάψει, στα χέρια άλλων.
Σε κάθε περίπτωση, για ακόμα μία φορά, η χώρα και οι πολίτες της, θα κληθούν να πληρώσουν βαρύ τίμημα λόγω της συγκεκριμένης συμπεριφοράς των κυβερνώντων αυτή τη χώρα, σε αυτή τη δύσκολη χρονική στιγμή. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για τα περαιτέρω. Δυστυχώς.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ ΤΟ 2017
            Στην έναρξη κάθε νέου έτους, συνηθίζουμε να ευχόμαστε για αυτό, να είναι καλύτερο, δημιουργικότερο,  πλουσιότερο και υγιές για όλους τους συνανθρώπους μας. Και οι ευχές αυτές εκπέμπονται και αυτή τη νέα χρονιά προς όλους τους συμπολίτες μας.
 Όμως δεν μπορεί να μην εξετάσει κάποιος και τα δεδομένα που έχει μπροστά του για τη νέα χρονιά, όταν κοιτάξει τις προοπτικές του διανυόμενου πλέον, νέου έτους. Και οι προοπτικές αυτές, με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές από τη πλευρά της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πολύ συγκεκριμένες, ανεξάρτητα τι ψελλίζουν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες, οι αγρότες και οι επιστήμονες της χώρας, βρίσκονται πλέον υπό απηνή διωγμό με τις πολιτικές και τους νόμους που εφαρμόζει η παρούσα Κυβέρνηση της χώρας.
Το νέο έτος ξεκίνησε πολύ άσχημα και αναμένεται να συνεχιστεί ακόμα χειρότερα για οποιονδήποτε ασκεί ελεύθερο επάγγελμα. Το εμπόριο, η παροχή υπηρεσιών, η επιστημονική δραστηριότητα και το επιχειρείν έχουν στοχοποιηθεί από τη Κυβέρνηση της χώρας. Και όποιος τολμά να πεί το αντίθετο, είτε αγνοεί τη πραγματικότητα είτε κωφεύει επίτηδες σε όσα ανακοινώνονται και νομοθετούνται.
Τη νέα χρονιά, ο κλάδος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας θα εισέλθει στη χειρότερη χρονιά του. Και αυτό δεν είναι χρησμός , αλλά απλή ανάγνωση της διαμορφωμένης πλέον, πραγματικότητας.
Με κυβερνητική απόφαση, αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για όσους ελευθέρους επαγγελματίες εισπράττουν, και όχι κερδίζουν, μηνιαία πάνω από 1600 ευρώ. Και μάλιστα, οι νέες αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, θα υπολογίζονται με τα εισοδήματα του 2015. Ούτε καν με αυτά του 2016.
Ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών, ο τζίρος των εμπορικών καταστημάτων τον Δεκέμβριο του 2016 είναι πολύ χαμηλότερος του ανάλογου τζίρου του Δεκεμβρίου του 2015 και υποπολλαπλάσιος του τζίρου του Δεκεμβρίου του 2014. Όμως οι εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών θα υπολογιστούν για το 2017, με τους αυξημένους τζίρους του 2015.  Συγχαρητήρια στους φωστήρες που το αποφάσισαν.
Ακόμα όμως και τα ελάχιστα σωστά βήματα που γίνονται, ακυρώνονται αυτόματα, ξανά, από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Κυβέρνησης. Ενώ λοιπόν η επιβολή των ηλεκτρονικών συναλλαγών θα μπορούσε να αποφέρει την αύξηση των εισπρακτέων φορολογικών εσόδων για το Κράτος, η ταυτόχρονη μείωση του αφορολογήτου, θα οδηγήσει τους ελεύθερους επαγγελματίες σε περαιτέρω απόκρυψη των εισοδημάτων τους, προκειμένου να μην υποστούν βαριά φορολογική επιβάρυνση.
Μείωση των εμφανιζόμενων εισοδημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών της χώρας θα αποφέρει και το γεγονός της σύνδεσης των εισοδημάτων με τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Οδηγούνται στη φορολογική παρανομία όσοι πασχίζουν καθημερινά να κινήσουν την οικονομία της χώρας, με τις πολιτικές της Κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία, στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο της χώρας, αυξήθηκαν οι διαγραφές υφιστάμενων επιχειρήσεων κατά 19% και μειώθηκαν οι νέες εγγραφές κατά 8% για το 2016. Με απλά λόγια: Υφιστάμενες Επιχειρήσεις κλείνουν αυξανόμενα και νέες, ανοίγουν λιγότερες, από όσες άνοιγαν στο άμεσο παρελθόν. Αυτή η τάση, με τα νέα οικονομικά δεδομένα, αναμένεται να μεγιστοποιηθεί την επόμενη χρονιά.
Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας και της εισφοράς αλληλεγγύης από την αυγή του 2017, αναμένεται να αποφέρει αύξηση του κόστους παραγωγής και κίνησης των εμπορικών επιχειρήσεων. Η αύξηση τιμής του πετρελαίου κίνησης θα αποφέρει καίριο πλήγμα στην αγροτική παραγωγή της χώρας, ειδικά αν αυτή συνδυαστεί με την αλματώδη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών. Ταυτόχρονα, η αύξηση των συντελεστών φορολόγησης και η προκαταβολή του φόρου στο 100% αναμένεται να αποσπάσει κρίσιμα κεφάλαια κίνησης από τους ελευθέρους επαγγελματίες και επιχειρηματίες.
Δυστυχώς, η παρούσα Κυβέρνηση, θεωρεί την επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, αγελάδα αρμέγματος για όλο το υπόλοιπο Κράτος. Είναι υπό συνεχόμενη κρατικό διωγμό η δραστηριότητα εκείνη που θα μπορούσε να επιφέρει στη χώρα την οικονομική ανάπτυξη.
Ο ‘’θάνατος’’ του Εμποράκου, αλλά και του επιχειρηματία, και του αυτοαπασχολούμενου, και του ελεύθερου επαγγελματία, και του αγρότη είναι μπροστά μας…. γιατί έτσι επέλεξαν οι Κυβερνώντες.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ



Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016


ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ. ΑΔΙΚΟΣ ΚΟΠΟΣ.
Στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, σε διάγγελμά του, ο Πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε πως καθώς η χώρα – δηλαδή οι πολίτες της με τους κόπους τους – κατάφερε να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα παραπάνω από το προβλεπόμενο, η Ελληνική Κυβέρνηση μπορεί να διαμοιράσει το περίσσευμα αυτό όπως αυτή θεωρεί πως είναι ο καλύτερος τρόπος.
Με τις αναλύσεις που έγιναν από μετά, προέκυψε πως, μεσοσταθμικά, 1,6 εκατ. συνταξιούχοι θα λάβουν από 380 περίπου ευρώ έκαστος και άπαξ. Πανηγυρίστηκε Κυβερνητικά αυτή η κίνηση μάλιστα και άρχισαν οι αναλύσεις πως αυτός ο τρόπος μοιράσματος χρημάτων, που αποκαλείται σχηματικά, ‘’λεφτά από το ελικόπτερο’’, θα ωφελήσει την κίνηση της αγοράς, θα ελαφρύνει τους ταλαιπωρημένους συνταξιούχους και θα δώσει θετικά αποτελέσματα, έστω και βραχυπρόθεσμα, στην ελληνική κοινωνία.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Υπήρχαν άλλοι τρόποι που το πλεόνασμα αυτό θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει διαφορετικά την ελληνική οικονομία με σκοπό να παράξει καλύτερα αποτελέσματα;
Η συγκεκριμένη κίνηση, για να μη γινόμαστε άδικοι και να μη ξεχνάμε, έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν δυο φορές. Και ήταν και τότε λάθος. Τη περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή μοιράζονταν τριχίλιαρα χωρίς έλεγχο και πιστοποίηση στους πληγέντες από τις φωτιές της Ηλείας και κατά τη  διακυβέρνηση Σαμαρά μοιράστηκαν 500άρικα σε χαμηλοσυνταξιούχους, μετά από την επίτευξη πάλι, πρωτογενούς πλεονάσματος της ελληνικής οικονομίας.
Ας κάνουμε μια γρήγορη ανάλυση: Στους χαμηλοσυνταξιούχους, θα μοιραστεί επίδομα μια και έξω, 380 περίπου ευρώ. Παραμονές του νέου έτους. Με τις υποχρεώσεις για άμεσες πληρωμές στο κλείσιμο του έτους να έχουν να κάνουν με τον ΕΝΦΙΑ, με το Φόρο Εισοδήματος, με το κλείσιμο του ΦΠΑ, με λογαριασμούς Κοινής Ωφελείας και τα Τέλη Κυκλοφορίας των οχημάτων.
Υποστηρίζει κανένας, πως ένας χαμηλοσυνταξιούχος, θα ρίξει τα χρήματα που θα πάρει στην αγορά ή μήπως θα καλύψει με αυτά τις άμεσες και υπεραυξημένες οφειλές στο Κράτος;
Εύκολα, διαπιστώνει κάποιος πως τα χρήματα που ‘’πετάχτηκαν από το ελικόπτερο’’, θα επιστρέψουν σε πολύ μεγάλο τους μέρος, ταχύτατα και χωρίς κανένα άμεσο αποτέλεσμα για τη πραγματική οικονομία της χώρας, στο Κράτος, που τα χορηγεί. Πρόκειται για ακόμα ένα λάθος τρόπο λειτουργίας του οικονομικού μοντέλου της χώρας.
Ας δούμε δυο διαφορετικές προτάσεις:
 - Αν μοιράζονταν με ορθά κριτήρια, αυτά τα 610 εκατ. σε 20.000 νέες επιχειρήσεις, θα τους δίναμε 30.000 για ένα ή για δυο χρόνια. 20.000 νέες επιχειρήσεις σε μια εποχή που το χρειάζεται η χώρα.
- Αν δίναμε αυτά τα 610 εκατ. σε 10.000 επιχειρήσεις για να προσλάβουν πέντε νέους υπαλλήλους από τον ΟΑΕΔ, θα ελαττώναμε κατά 50.000 την ανεργία για ένα χρόνο. Τουλάχιστον.
Μπορούμε να φανταστούμε το συνολικό αποτέλεσμα που θα είχε για την οικονομία της χώρας αλλά και τη κοινωνία, το ίδιο ποσό, απλωμένο όμως με διαφορετικό τρόπο στην ελληνική παραγωγική μηχανή; Θα ήταν τα παράγωγα αυτού του ποσού καλύτερα για την ελληνική οικονομία που λέμε όλοι πως πρέπει να πάρει μπροστά; Παρόμοιες προτάσεις υπάρχουν πολλές. Όμως δεν είναι ψηφοθηρικά αποδοτέες.
Τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα για να μπορέσει να ξαναπάρει μπροστά; Χρήματα που θα επιστρέψουν μέσα σε ένα μήνα στο κράτος ή δημιουργία ανάπτυξης και ‘’λάδι στη μηχανή της οικονομίας’’;
Έχει ειπωθεί πολλές φορές. Για να μπορέσει η χώρα να αλλάξει επίπεδο, για να βγει από τη μέγγενη της οικονομικής δυσπραγίας, χρειάζεται τόλμη και θάρρος. Απαιτούνται λύσεις ‘’εξωσυμβατικές’’ σε σχέση με το παρελθόν. Χρειάζεται όμως επίσης ξεκάθαρα, να ξεφύγουμε από τα λάθη του παρελθόντος και να χαράξουμε νέους δρόμους.
Σε κάθε τέτοιο πρόβλημα, θα επανέρχεται το πολιτικό αξίωμα:
Προοδευτικό είναι αυτό που βοηθάει τη κοινωνία και τη χώρα να κάνει βήματα εμπρός. Όμως οι προοδευτικές προτάσεις είναι πάντοτε και προωθημένες. Τολμηρές. Έχουμε τις προτάσεις και τη πρόθεση να βγάλουμε τη χώρα από τα αδιέξοδα; Τότε πρέπει να ακολουθήσουμε νέους δρόμους.
Και σε αυτή τη φάση, τα λεφτά από το ελικόπτερο δεν δίνουν καμία προοδευτική, αναπτυξιακή λύση για τη χώρα. Είναι άδικος κόπος.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ



Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

«Τις πταίει…στην Κεντροαριστερά;»


Εδώ και καιρό γίνεται κουβέντα για την ανάγκη δημιουργίας της νέας εκείνης πολιτικής πρότασης που θα συνεγείρει τους πολίτες, θα τους στρέψει στη δική της πρόταση και θα τη μεγαλώσει ως πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, απέναντι στη συντηρητική παράταξη και στους λαϊκιστές αριστερής και δεξιάς απόχρωσης. Θα περίμενε κανένας, ότι με τη πλήρη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ , δημοσκοπική αλλά και κοινωνική, η Κεντροαριστερά θα εμφάνιζε σημάδια ανάκαμψης σημαντικής, αν όχι και δείγματα κατάληψης σημαντικού πολιτικού χώρου.

Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αντίθετα από ότι κάποιοι υποστηρίζουν. Οι εισροές των πολιτών είναι ελάχιστες έως μηδαμινές, και – για όσους κάνουν σοβαρή πολιτική ανάλυση – ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να ελαττωθεί λόγω της σύνθλιψης της πρότασης ανάμεσα στον σημερινό διπολισμό.
Τις πταιει; Ειδικότερα η νέα γενιά της χώρας θεωρεί το κρισιμότατο πεδίο της πολιτικής ενασχόλησης κάτι το βρώμικο, το ασαφές και το ελιτίστικο. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να ακούσει.
Η Δημοκρατική παράταξη προσπαθεί να απευθυνθεί εκ νέου στην ελληνική κοινωνία, ώστε να κάνει τις προτάσεις της πλειοψηφικές ξανά. Όμως τα μηνύματα που δίνει στους πολίτες είναι δυσνόητα και θολά, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν την αναμενόμενη ανταπόκριση.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ – ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ
Οι πολίτες, πιο ενημερωμένοι και καλύτερα καταρτισμένοι από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας, κουράστηκαν με γενικότητες και αοριστολογίες. Απαιτούν συγκεκριμένες προτάσεις επί συγκεκριμένων προβλημάτων, οδικό χάρτη πορείας και μετρήσιμα αποτελέσματα όπως αυτά θα προκύπτουν από την εφαρμογή τους. Προς το παρόν αναλωνόμαστε σε γενικότητες, χωρίς εξειδικεύσεις και συγκεκριμένα, καθορισμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα.
ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Η πρόταση του προοδευτικού χώρου θα πρέπει να είναι όχι αυτοκριτική, αλλά θαρραλέα απέναντι στο παρελθόν της. Ιδεοληψίες και δογματισμοί του παρελθόντος θα πρέπει να αφεθούν πίσω. Η χώρα το 2016 δεν έχει καμία σχέση με το 1974, οι ανάγκες είναι εντελώς διαφορετικές από το 1990 και τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με λύσεις που απέχουν πολύ από την προμνημονιακή Ελλάδα του 2000. Αν θέλουμε να είμαστε προοδευτικοί, τότε υπάρχει η βασική αρχή: ‘’ Προοδευτικό είναι εκείνο που βελτιώνει το επίπεδο ζωής των πολιτών και ανυψώνει τη κοινωνία και τη χώρα’’. Δεν είναι ίδιες οι ‘’προοδευτικές’’ λύσεις του 1974 με τις ‘’προοδευτικές’’ λύσεις του 2016.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΗΛΙΚΙΑΚΗ)
Η κοινωνία έχει ξεκαθαρίσει πως στη νέα εποχή, δεν μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα ως μπροστάρηδες, αυτοί τους οποίους θεωρεί – ανεξάρτητα αν πραγματικά φταίνε ή όχι – υπαίτιους της σημερινής κατάστασης της χώρας. Η πρόταση θα πρέπει να εκφραστεί από ανθρώπους που δεν έχουν προηγούμενη εμπλοκή. Δεν εννοώ εξοβελισμό των παλαιότερων, αλλά φρέσκα και άφθαρτα πρόσωπα μπροστά. Τα οποία απαραιτήτως όμως θα πρέπει να έχουν και νέες αντιλήψεις για τη πολιτική διαδικασία. Γιατί δεν θα κερδίσουμε τίποτα με νέους που θα φαντάζουν συνεχιστές του παλιού.
ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ
Αν η Προοδευτική πρόταση δεν συμπεριλάβει τους νέους ανθρώπους στη πολιτική διαδικασία, τότε δεν θα έρθουν και οι προωθημένες λύσεις που απαιτούνται. Οι νέοι της χώρας αποτελούν αυτή τη στιγμή το κρίσιμο εκείνο κοίτασμα ιδεών, αντιλήψεων και προτάσεων από το οποίο μπορεί να προκύψει η πρόταση για τη χώρα της επόμενης μέρας. Θα πρέπει να δώσει η Δημοκρατική Παράταξη των χώρο και τον τρόπο στους νέους να πουν τις προτάσεις τους. Να τις καταθέσουν. Και να τις φέρουν στη πολιτική διαδικασία.
ΚΑΘΑΡΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Για να εμπλακούν οι πολίτες στη πολιτική διεργασία, θα πρέπει να έχουν πειστεί πως η συμμετοχή τους θα γίνει με καθαρούς, συγκεκριμένους και αδιάβλητους όρους. Κανένας δεν θα συμμετάσχει αν αισθανθεί πως οι όροι μπορεί να αλλάζουν κάθε στιγμή, ανάλογα με τις κυριαρχούσες πλειοψηφίες.
ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Αν στη μάχη της διεύρυνσης δεν μπουν νέα ρεύματα σκέψης και προβληματισμού, τότε δεν θα μπορέσει η Παράταξη να εκφέρει και νέο πολιτικό λόγο. Αν μείνουμε στη συμμαχία του παλιού, τότε δεν θα προσθέσουμε το παραμικρό στη προσπάθεια αυτή. Οι απλές προσθέσεις στελεχών που δεν φέρουν τίποτα το νέο μαζί τους, δεν οδηγούν σε βελτιώσεις. Υπάρχουν στη κοινωνία νέες πλευρές που πρέπει να ανακαλύψουμε και να ακούσουμε. Κοινωνικά Κινήματα και δράσεις. Νέοι προβληματισμοί γεννιόνται μέσα στις κοινωνίες. Και θα πρέπει να συζητήσουμε, να έρθουμε κοντά, να τους προκαλέσουμε και να προκληθούμε από αυτά.
Δυστυχώς ή ίσως ευτυχώς, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Και δεν θα αντιστραφεί το κλίμα τόσο εύκολα όσο κάποιοι φαντάζονται. Έχουμε ακόμα ένα κομμάτι της ερήμου να διαβούμε. Αλλά υπάρχουν γύρω μας οι οάσεις εκείνες που θα μας δώσουν τη δύναμη να αντέξουμε και να βγούμε πιο δυνατοί, πιο ανανεωμένοι, πιο σίγουροι για την επόμενη μέρα και του πολιτικού μας χώρου αλλά πάνω από όλα, της χώρας. Ας τις ακολουθήσουμε.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016


ΙΣΟΤΗΤΑ Ή ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟ ΟΡΑΜΑ;
            Παρακολουθώντας τηλεοπτική συνέντευξη του Υπουργού Επικρατείας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και δεξιού χεριού του Πρωθυπουργού, κ. Νίκου Παππά, προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω μέσα από τα λόγια του, το πώς οι σημερινοί κυβερνώντες οραματίζονται την περαιτέρω πορεία της χώρας.
Γιατί η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι μόνο κανονιστικές αποφάσεις και απλή νομοθέτηση. Έχει να κάνει και με τον τρόπο που κάποιος οραματίζεται μια κοινωνία. Η διακυβέρνηση μιας χώρας οφείλει να δημιουργεί και τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας σε ευρύτερο πλαίσιο.
Κατά τη συνέντευξη λοιπόν του κ. Παππά, μέσα σε όλα όσα είπε, έδειξε με μια πολύ σύντομη φράση και ένα από τα οράματα της σημερινής Κυβέρνησης σχετικά με τη κοινωνία που οραματίζονται να δημιουργήσουν. Είπε ο κ. Υπουργός : ‘’ Υπάρχουν μεγάλες ανισότητες στο συνταξιοδοτικό μας σύστημα και οφείλουμε να τις αποκαταστήσουμε’’.
Η πρώτη ανάγνωση της φράσης θα βρει πολλούς να συμφωνούν με αυτή την τόσο απλή και αθώα φράση. Ισχύει όμως; Αν δηλαδή όλες οι συντάξεις φτάσουν σε σημεία εξίσωσης, έχουμε δώσει τη σωστή λύση στο πρόβλημα; Η εξίσωση των συντάξεων, άσχετα με τις ασφαλιστικές δαπάνες που έχουν καταβληθεί είναι η θεραπεία; Ποιο σήμα λαμβάνει η κοινωνία με μία τέτοια ρητορική;
Μπορούμε να προχωρήσουμε στη δεύτερη ανάγνωση της φράσης; Να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Να δούμε δηλαδή το είδος της κοινωνίας που μπορεί να δημιουργήσει μια εφαρμογή της φράσης ως βασικό πυλώνα πολιτικής.
Η δεύτερη ανάγνωση, η κρίσιμη ανάγνωσης της φράσης του κ. Παππά είναι εντελώς διαφορετική. Ο κ. Υπουργός περιέγραψε σε μια τόσο μικρή φράση ένα μεγάλο όραμα. Μια θέληση. Μια κεντρική πολιτική άποψη που έχει αρχίσει να εμφανίζεται σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις των πολιτικών επιλογών της Κυβέρνησης.
ΙΣΟΤΗΤΑ αναφώνησε μέσα από τη φράση του ο κ. Παππάς. ΕΞΙΣΩΣΗ ήταν το όραμα που περιέγραψε. Και αν αυτό ακούγεται ωραίο και θετικό στην αρχή, δεν είναι τελικά. Γιατί πέρα από την ισότητα, υπάρχει η δικαιοσύνη. Και όταν μιλάμε για τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας, τότε είναι απείρως σημαντικότερο η κοινωνία να είναι περισσότερο δίκαιη παρά ίση. Και αυτό το κατανοούν όλοι.
Μια ίση κοινωνία είναι ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη για μια δίκαιη κοινωνία. Γιατί το ίσο δεν είναι πάντα και δίκαιο.
Αν μεταφέρουμε το όραμα των σημερινών κυβερνώντων σε απλά παραδείγματα εφαρμογής της πολιτικής μπορούμε να αναδείξουμε το λάθος σε αυτή τη σκέψη. Και αν κοιτάξουμε στο πολιτικό παρελθόν θα βρούμε τα παραδείγματα εκείνα που δείχνουν τα λάθη από την εφαρμογή αυτής της κεντρικής ιδέας ως βασικό συστατικό διακυβέρνησης.
Δυστυχώς αποδεικνύεται πλέον πως η Κυβέρνηση σχεδιάζει με βασική αρχή της την πλήρη εξίσωση. Μια κοινωνία επίπεδη και χαμηλών προσδοκιών επιδιώκει. Ένα Κράτος που τιμωρεί όσους μπορούν να ανορθωθούν. Μια χώρα που στοχοποιεί την αξία και την αριστεία.
Απέναντι στο όραμα της Κοινωνίας της Ισότητας και των χαμηλών προσδοκιών, οι πραγματικά προοδευτικοί πολίτες οφείλουν να απαντήσουν με τη πρόταση της δημιουργίας μας άλλης κοινωνίας. Της Κοινωνίας της Δικαιοσύνης.
Στις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα και οι πολίτες της η λύση δεν είναι η εξίσωση, πόσο μάλλον η εξίσωση προς τα κάτω όπως την οραματίζονται οι σημερινοί Κυβερνώντες. Η χώρα για να μπορέσει να αποκτήσει ξανά εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της, οι πολίτες για να δουν προοπτική και όραμα δεν χρειάζονται να αισθανθούν απλά ίσοι. Απαιτείται να αισθανθούν πως δρουν και κινούνται μέσα σε περιβάλλον που αποδίδει δικαιοσύνη. Πολυεπίπεδα.
Προοδευτική επιλογή σήμερα δεν είναι η ισότητα. Σε άλλες εποχές, όταν οι ανισότητες στη κοινωνία ήταν πολύ μεγαλύτερες και σε πολύ περισσότερα επίπεδα, η ισότητα ήταν βασικό αίτημα της κοινωνίας. Και την κάμψη  των ανισοτήτων την έκανε πράξη με πολύ κόπο η Προοδευτική Παράταξη της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ ήταν αυτό που έσπασε τις άδικες ανισότητες σε κάθε επίπεδο. Και το γεγονός αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.
Όμως τώρα πρέπει να πάμε παρακάτω. Να αφήσουμε πίσω καταρχάς τη λογική της εξίσωσης προς τα κάτω που προσπαθούν να εφαρμόσουν οι σημερινοί κυβερνώντες. Μια εξίσωση που παραπέμπει σε άλλες εποχές, άλλα μοντέλα και άλλα κράτη. Και να δώσουμε ένα άλλο όραμα στη κοινωνία.
Η Κοινωνία Δικαίου οφείλει να είναι η πρόταση των προοδευτικών πολιτών αυτή τη στιγμή. Το Κράτος Δικαίου πρέπει να είναι η σταθερή στόχευση. Και να είμαστε αρκετά τολμηροί. Να αλλάξουμε και όλα εκείνα τα στοιχεία, όποτε και αν αυτά δημιουργήθηκαν, που απαγορεύουν την επικράτηση αυτού του νέου μοντέλου που έχει ανάγκη η χώρα. Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι το προοδευτικό όραμα της επόμενης ημέρας.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

2016 ή μήπως Μεσοπόλεμος;
            Τον τελευταίο καιρό, σαν να εκπλήσσονται όλο και περισσότερο οι πολιτικοί αναλυτές από όσα βλέπουν να συμβαίνουν και να αποφασίζονται από τις κοινωνίες στα πολιτικά ζητούμενα που μπαίνουν. Σαν να ξαφνιάζονται για τις επιλογές των πολιτών. Δείχνουν σαστισμένοι στη προσπάθειά τους να καταλάβουν τι έχει συμβεί στον λεγόμενο ‘’δυτικό κόσμο’’ σε μία σειρά από αποφάσεις που λαμβάνουν οι λαοί όποτε τους ζητηθεί η γνώμη τους. Αποκορύφωμα βέβαια, η πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ στη θέση του Προέδρου των ΗΠΑ, στη θέση δηλαδή του ισχυρότερου ανθρώπου στη πολιτική σκηνή του πλανήτη.
            Αξίζει να δούμε τι επιλέγουν πλέον οι πολίτες στον δυτικό κόσμο όλο και περισσότερο. Αξίζει να αναλύσουμε τις προτάσεις που εμπιστεύονται και πως αυτές μπορεί να επιδράσουν στο λεγόμενο ‘’δυτικό μοντέλο κοινωνίας και κράτους’’.
            Σχεδόν μαζικά θα έλεγε κανένας, σε οποιοδήποτε κράτος του δυτικού ημισφαιρίου οι πολίτες ερωτηθούν για τη πορεία που επιλέγουν για τη χώρα και τη ζωή τους, φαίνεται να αποφασίζουν ‘’αντισυστημικά’’. Ποιες είναι οι προτάσεις των ΄΄αντισυστημικών’’ τις οποίες ακολουθούν ολοένα και περισσότερο οι πολίτες; Τι προτείνουν αυτοί απέναντι στο υπάρχων ‘’δυτικό σύστημα’’; Ποια ήταν τα κέρδη και οι κατακτήσεις του ‘’δυτικού τρόπου ζωής’’ που αμφισβητούνται ανοιχτά πλέον;
            Οι λαοί του δυτικού κόσμου επιλέγουν να ακούσουν αυτούς που μιλούν για κλείσιμο συνόρων, όρθωση τειχών,  Έθνος – Κράτος, αυτοδιαχείριση πόρων και πλούτου, ‘’καθαρούς’’ λαούς, διάλυση ενώσεων και κοινών προσπαθειών και σε τελικό στάδιο, επιλέγουν περισσότερο απομονωτισμό, αυξημένη εσωτερικότητα και κλείσιμο στο καβούκι. Στρέφονται σε επιλογές που γνωρίζουν εκ των προτέρων πως προέρχονται ‘’έξω από το σύστημα’’ που κατάφερε να κρατήσει τον πλανήτη σε ήρεμα νερά τα τελευταία 70 χρόνια. Ακόμα και σε επιλογές που ξαφνιάζουν αρχικά, αλλά αν δούμε βαθύτερα τη ρητορική τους, αυτήν επιβραβεύουν τελικά οι πολίτες.
            Για τους αναλυτές της πολιτικής Ιστορίας γίνεται ολοένα και περισσότερο διακριτή μια επιστροφή των κοινωνιών και των κρατών στις λογικές, τα δεδομένα και τις συμπεριφορές της περιόδου του Μεσοπολέμου. Και τότε οι λαοί επέλεγαν ‘’αντισυστημικούς’’ κυβερνήτες, με προτάσεις εσωτερικότητας και αυτοδιαχείρισης, εθνολαϊκές κυβερνήσεις και μεγαλύτερη βύθιση στη λογική των Εθνών – Κρατών. Φαίνεται πως αργά προς το παρόν, αλλά επιταχυνόμενα διαρκώς, οι πολίτες επιλέγουν ολοένα και περισσότερο εκείνο το μοντέλο διακυβέρνησης. Εκείνες τις προτάσεις, όπως τότε.
Και εκείνο που προβληματίζει είναι ο λόγος. Ποιες είναι οι αιτίες που οι πολίτες αφήνουν πίσω τους τις κατακτήσεις από τη μεγαλύτερη ειρηνική περίοδο του πλανήτη επιλέγοντας τον απομονωτισμό και την εσωτερικότητα των κοινωνιών;
            Προφανώς οι αιτίες είναι πολλές. Κάποιοι μιλούν για το τέλος του δρόμου του μοντέλου που επιλέχθηκε παγκοσμίως μεταπολεμικά, αλλά κυρίως μετά τη Πτώση του Τείχους. Και ίσως αυτό να συμβεί. Αλλά θα συμβεί με άσχημο τρόπο. Γιατί η Ιστορία είναι ο Μέγας Διδάσκαλος για το μέλλον, για όσους μπορούν να την αναγνώσουν ψύχραιμα και αναλυτικά.
            Αν οι πολιτικές ηγεσίες του κόσμου δεν αντιληφθούν πως χρειάζεται επιτάχυνση των ενοποιητικών προσπαθειών, εμβάθυνση της Δημοκρατίας, δικαιότερο μοίρασμα του παραγόμενου πλούτου και μεγαλύτερο άνοιγμα της κοινωνικής δικαιοσύνης πέρα από τα επίπεδα των εχόντων και κατεχόντων ανά τον πλανήτη, τότε αυτοί που αισθάνονται πως δεν περιλαμβάνονται στους κερδισμένους του μοντέλου που δουλεύει επί 70 χρόνια θα συνεχίζουν να επιλέγουν ‘’αντισυστημικά’’. Γιατί αυτοί είναι που επιλέγουν διαφορετικά. Και δυστυχώς, φαίνεται πως αυτοί οι ‘’εξωσυστημικοί’’ είναι πολλοί και γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Και σε αυτό το σημείο φαίνεται να αποτυγχάνει το υπάρχων πολιτικό σύστημα. Και αυτό μπορεί να το αναγνώσει κάποιος από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτών που κάνουν την ‘’αντισυστημική’’ επιλογή.
            Φαίνεται πως τα οφέλη από τις κατακτήσεις των τελευταίων 70 ετών δεν φτάνουν πια τόσο βαθειά στις κοινωνίες.
            Οι ΗΠΑ έκαναν μια κρίσιμη επιλογή. Και φαίνεται πως είναι δυστυχώς η αρχή. Ακολουθούν στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο κρίσιμες διαδικασίες επιλογής του προτεινόμενου μοντέλου. Και φαίνεται πως οι ‘’αντισυστημικοί’’ κυβερνώντες έρχονται με φόρα. Που μπορεί να ανακοπεί μόνο με τους τρόπους που περιγράφονται παρακάτω.
            Πιο γρήγορα οι τομές. Πιο βαθειά η Δημοκρατία. Πιο ουσιαστικά ο διαμοιρασμός του πλούτου.. Πιο πλατειά η κοινωνική δικαιοσύνη. Απαιτείται γρήγορα και πειστικά ένα ιδιότυπο citiusaltiusfortius. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, θα επαναλάβουμε την Ιστορία. Και όχι ως φάρσα. Αλλά ως τραγωδία.
ΛΙΤΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΘΕΣΜΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ PES CRETE